Paracelsicis
remedijs
u¬
tentes
om¬
nes
pereunt.
DE
AVRO
POCVLEN.
125
maca
superare
aut
expellere
potest.
Quanquam
plurimi
ex
illis,
qui
in
prae¬
sens
adiuti
videbantur,
postea
vel
mor¬
tem
repentè
oppetiverint,
vel
inemen¬
dabili
morbo
afflicti
fortunam
suam
fru¬
stra
deploraverint.
Certè
Basileae,
quod
supra
quoque
dixi,
intra
anni
spatium
omnes
alij
cum
Frobenio
(de
cuius
sa¬
natione
tantopere
gloriantur
Paracelsi¬
ci)
vita
functi
sunt,
qui
Paracelsi
remedia
haurire
ausi
fuerunt.
FVR.
Hoc
illud,
puto,
est,
quod
in
Chirurg.
sua
Paracel¬
sus
monuit,
malum
malo
non
esse
pel¬
lendum.
"Malum,"
inquit,
"non
indicat
malum
gravius
sed
bonum.
Iram
enim
patientia
vincit,
non
ira.
At
à
maiore
ira
aiunt
illi
vinci
minorem.
Fateor:
sed
cruenta
ea
vi¬
ctoria
est.
Quoniam
si
fortis
à
forti
vinca¬
tur,
non
sine
incommodo
paratur
victoria.
Eodem
modo
si
malignum
ulcus
à
maligno
pharmaco
expugnetur,
eam
sui
memoriam
post
se
relinquit
talis
curatio,
ut
aeger
se
non
curatum
mallet.
Et
postea.
Vt
maximè
ul¬
cus
venenatum
fuisse
certum
sit,
non
conti¬
nuò
tamen
venenatis
remedijs
curari
opor-
tuit.
ER.
Rectè
ista,
tametsi
dictum