DE
LAPIDE
PHILOSOPHICO.
59
additio
propria
imbibitio
dicitur,
maceratio,
so¬
lutio
&
penetratio
in
solidas
&
duras
auri
vel
ar¬
genti
partes,
eorum
poros
penetrans,
idque
vt
ea
ratione
ex
eis
animam
elicere
possimus,
per
no¬
strum
mercurij
spiritum.
Hoc
certo
statuito,
sta¬
tim
post
solutionem,
id
quod
purum
est
in
suo
simili
incrementum
accipere,
vti
manifeste
appa¬
ret
in
nucleis,
quilsi
aliquot
diebus
calori
terrae
committantur
intumescunt,
putrescunt,
&
quod
in
eis
purum
&
bonum
existit
tandem
ex
ipsis
emergit
ac
prouenit,
crescit
&
in
numerum
mil¬
lesimum
multiplicatur
&
augmentum
accipit;
id
vero
quod
impurum
est
perit
ac
euanescit.
Ideo
igitur
&
nos
materiam
nostram
digerimus,
vt
in¬
tumescat,
&
quod
purum
est
ex
ipsa,
accrescat,
&
augmentum
accipiat;
superfluum
vero
euanescat.
In
nostro
itaque
magisterio
nihil
praeter
solutio¬
nem
corporis
in
aquam
Philosophicam
necessa¬
rium
est.
Nisi
enim
nucleus
corporis
Solis
vel
Lunae
eleuetur,
seu
reducatur
in
primam
suam
essentiam
vel
materiam,
frustra
in
vanumque
om¬
nem
laborem
sumseris.
Corpus
siquidem
per
se
solum
efficit
nihil,
nisi
solutum
debite
fuerit,
vti
iam
saepius
dictum
est,
solui
vero
aliter
nequit
quam
cum
suo
mercurio.
Omnis
etenim
res
per
quam
crescit
causam,
per
eandem
etiam
destrui¬
tur:
neque
quicquam
naturae
magis
consenta¬
neum
est,
quàm
vt
quaeque
tes
vinculis
quibus
vincta
est
soluatur
ac
liberetur
eius
rei
medio
a
qua
sumpsit
originem,
scilicet
mercurio.
Porro
autem
viae
&
modi
soluendi
corporis
alicuius
va¬
rij
sunt
&
multiplices:
quidam
in
loco
fit
frigido
&
sub¬