QVINTVS.
92
si
verò
sua
sponte
intro
proruperit,
pereunt.
1.
de
morb.
98.
Quum
suppuratis
caput
fluere
inceperit,
&
reliquum
corpus
colliquari,
non
amplius
ae¬
qualiter
spuent[unclear],
ne
vsti
quidem
superstites
euadunt.
superant
enim
suprà
pus
influentia:
na¬
la,
ea
quae
defluunt,
&
carnes
liquesunt
magis
à
malis
defluxionibus,
quàm
nutriuntur
ab
inge
stis.
ibid.
99.
Suppuratio
recidiua
magis
perimit,
quàm
quae
ab
initio
continuatur.
de
int
aff.
100.
Quicunque
à
vulneribus
suppurati
fiunt,
aut
ex
hasta,
aut
pugione,
aut
iaculo
sauciati
in¬
trò
fuerint,
quandiu
quidem
habuerit
vlcus
expira¬
tionem
foràs
per
antiquum
vulnus,
&
hac
parte
frigidum
in
se
ipsum
adducit,
&
calidum
à
se
ipso
hac
parte
emittit,
&
sanè
facilè
tumpus,
tum
si
quid
est
aliud,
expurgatur.
&
si
quidem
&
inter¬
na
&
externa
pars
simul
fuerit
sanata,
sanus
pe¬
nitùs
homo
euadit.
1.
de
m.
101.
Quum
suppurati
aut
pus,
aut
sangui¬
nem,
aut
vtrumque
expuerint,
qui
quidem
iu¬
niores
sunt,
quum
corpus
ipsorum
sit
robustum
ac
densum,
non
aequaliter
de
purgari
possunt
ab
vlceribus,
quorum
pus
in
superiore
ventriculo
existit.
nam
&
pulmo
non
valdè
attrahit
ad
ar¬
terias,
vt
qui
densior
sit:
&
atteriae
cùm
tenues
&
arctae
sint,
pus
non
suscipiunt,
nisi
modi¬
cum
&
raro.
Quare
necesse
est
pus
in
thorace,
&
in
vlceribus
coaceruatum
crassum
fieri.
4.
prorrh.