Virtus.
122
DE
QVINTA
CHYM.
ESSINTIA.
ma.
Hae
specificae
dicuntur.
Non
enim
di¬
gnum
est
formam
otiosam
manere,
nec
asse¬
rere
quòd
ab
ipsa
nihil
in
materiam
&
qua¬
litates
imprimatur,
quod
diutius
etiam
per¬
durare
possit.
Virtus
autem
quatuor
modis
apud
Arist.
intelligitur,
uno
modo
cum
ab
ipsa
omnis
procedit
operatio
in
natura,
ut
(inquit)
elementa
agunt,
&
patiuntur
suis
uirtutibus,
altero
modo,
pro
ultimo
alicu¬
ius
posse,
ut
cum
inquit,
uirtus
est
ultimum
excellentiae,
quod
est
ultimum
potentiae.
tertio
modo
sumitur
pro
uirtute
morali,
ul¬
timo
uerò
pro
animae
potentia.
De
primis
duabus
uirtutibus,
qualiter
modò
Quintae
Essentiae
insint,
dicendum
est.
Esse
autem
in
omnibus
rebus
dicuntur
esse
tales,
uel
actu,
uel
potentia.
Actus
quidem
dicitur
perfectio
quaedam,
potentia
uerò
est
procliuitas,
&
propensio
quaedam
ad
aliquid
agendum,
seu
patiendum.
Ex
quo
apparet,
quòdo¬
mnes
artes
potentiae
sunt,
sunt
enim
prin¬
cipia
mutandi
in
aliud,
est
enim
potentia
motus,
mutationisque
principium,
id
au¬
tem
duplex
est,
sicuti
&
potentia:
alterum
agendi,
alterum
patiendi:
ita
uires
Quin¬
tae
Essentiae
licet
in
ipsa
dicantur
esse
tales,
nihilominus
aliquo
modo
dicuntur
esse
po¬
tentia.
Nam
cùm
recipiuntur
à
calore
na¬
tura