382
ADMONISTIO
probare
conaris
eiuscemodi
verbis:
Quod
in
illo
suo
mysteriò
magno,
quod
increatum
asseueratur
expli¬
catissimis
verbis,
res
omnes
contentas
latuisse,
&
per
se¬
gregationem
emersisse
affirmat.
Ex
falso
falsum
con¬
cluditur
hoc
loco.
Nam
Paracelsus
non
dicit
res
omnes
latuisse
(vtais)
sed
apertè
satis
in¬
nuit,
occulto
modo
creatas
esse
in
mysterio
magno,
sed
non
priùs
natas
vel
in
lucem
appa¬
ruisse,
quàm
segregatae
sunt
à
suis
tenebris
per
diuisionem;
vt
haec
omnino
genuina
sit
mens
Paracelsi,
patens
ex
scriptis
eius,
Deum
in
inui¬
sibili,
&
incomprehensibili
mysterio
magno,
siue
principio,
creasse
res
omnes
vnitè,
&
non
confusè
iunctas,
at
occultas
in
occulta
sua
ma¬
tre,
donec
per
diuisionem
(à
creatione
tamen
patefactae
sint,
vt
quum
Deus
lucem
creatam
à
tenebris
diuisit,
à
nocte
diem,
ab
aquis
inferio¬
ribus
superiores,
&
per
congregationem
illa¬
rum
ab
interstitio
naturae
medio,
sic
semper
v¬
num
ex
alio,
donec
apparuit
arida:
tum
demum
ea
quę
fuerant
occulta,
ex
tenebris
in
propatu¬
lum
prodijsse,
ac
tandem
creata
luce
inferiori,
manifesta
fuisse
reddita.
Ecquis
dubitat
quaeso
tenebras
occultare
singula,
donec
adueniente
luce
palàm
fiant?
Quis
etiam
adeò
excaecatus,
qui
non
videat
ex
prima
narratione
Geneseos,
coelum
&
terram
inanem
&
vacuam,
abyssique
faciem,
&
aquas
obtenebratas:
summatim
in
tenebris
adhuc
occulta
fuisse
&
inuisibilia
om¬
nia,