AD
ERASTVM.
389
indies
vsque
in
finem
seculi?
Nunquid
&
mi¬
nimae
cum
maximis,
herbulae,
quotannis,
die¬
busque
singulis
creantur
à
Domino
Deo
crea¬
tore,
peridem
verbum
quod
semel
ab
eo
proce¬
ditin
aeternum,
eandemque
semper
&
vbique
habet
efficaciam
&
virtutem
creatricem,
licet
enascantur
è
semine?
vnde
nascendi
potesta¬
tem
habent
exeo
semine,
si
non
ex
eodem
ver¬
bo
semel
prolato,
videlicet,
Germinet
terra
her¬
bam
virentem.
facientem
semen,
etc.
Perperam
igi¬
tur
&
iniquè
Paracelsum
arguis,
de
sequenti¬
bus
primum
diebus
in
cręatione,
arguunt
te
po¬
tiùs
eius
verba
haec
(creata
nata)
quibus
innuit
natum
etiam
creatum
esse.
Non
minùs
facis
de
confusa
creatione,
confusoque
tuo
chaos
Ana¬
xagorico,
de
quo
non
loquitur
Paracelsus,
sed
de
vnito
chaos,
in
quo
nulla
confusio
est:
testan¬
tur
haec
eius
verba
(vnicum
principium,
vna
mate¬
ria,
etc.)
in
primo
textu
secundi
sui
Paras
ad
hunc
modum
inchoantis:
Omnium
rerum
in
es¬
sentia
corruptibili
existentium,
vnicum
fuit
princi¬
pium,
&
deinceps,
Intelligendum
verò
cuncta
crea¬
ta
ex
vna
materia
prodijsse.
Addidisti
Eraste
de
tuo:
Per
segregationem
&
non
per
creationem.
Quod
vnicum
est,
aut
vnum,
dici
confusum
nullatenus
potest,
quia
confusionis
princi¬
pium
est
alteritatis
dualitas:
vnitas
verò
nul¬
lam
confusionem,
neque
multitudinem
ad¬
mittit.
Quicquid
igitur
duo
vel
plura
b
4
habet