DE
NATVRA
SOLIS
ET
LVNAE.
199
fine
quaestionis
philosophiae
disputaturi
sumus.
Tertia
pars.
QVANTVM
ad
tertium,
scilicet
quomodo
illa
uirtus
seminatur.
Est
sciendum:
quòd
terra
in
quae
conuenientius
iacitur
est
natura
mineralis,
quia
ex
quibus
sumus
ex
eisdem
pascimur
et
nutrimur,
ut
habetur
in
libro
de
Anima.
Sed
illa
(quo
ad
hoc
opus)
est
uirtus
mercu¬
rialis,
ergo
&
in
terra
mercuriali
debet
seminari.
Sed
est
notandum
quòd
ista
terra
primo
debet
à
spinis
&
superfluis
purificari
&
sublimari
cum
tanta
ignis
uiolentia,
&
tamen
quòd
conseruetur
pars
eius
media:
quae
perficit,
&
ab
adu¬
stione
defendit.
hoc
autem
completur
per
ignem
leuem
seu
lentum.
Talis
autem
ignis
est
humiditatis
conseruatiuus,
&
fusionis
perfectiuus.
In
ista
terra
duo
opera
reperiuntur
ne¬
cessaria,
scilicet
humiditas,
quia
uirtus
praedicta
nutritur,
unde
Hermes
statim
subiunxit
dicens.
Nutrix
eius
est
terra,
id
est,
mercuriale
sublimatum
&
humidum,
uel
in
spiritus
mercuriales
penetraturi:
quibus
ampullae
praedictae
uirtutis
implentur.
Ideo
statim
subditur.
Quòd
uentus,
id
est
aqua
portauit
ipsum,
id
est
uirtutem
illam
in
uentre
suo,
id
est,
mediante
uentre
ipsius
uirtutis.
Huius
autem
ratio
est:
quia
leuia
suffocata
stare
non
possunt
ut
non
in
spiritu
furoris
sui
terram
concutiat
cum
a
frigore
constrictam
inuenerit.
Sic
ipsa
uirtus
quae
uentus
dicatur
cum
in
ampullis
clauditur
con¬
fortante
ignis
calore
totam
naturam
expectat
&
maxime
si
non
fixi
quantitatem
excedat
in
aliquo.
Si
autem
uirtus
se¬
minatiua
fuerit
tantae
fortitudinis
quòd
ipsos
spiritus
inclu¬
sos
fixet,
&
in
suam
propriam
naturam
conuertat
in
instan¬