14
BERN.
TREVISANI
DE
tea
fueram
operatus,
nil
nisi
stultos
&
inanes
fuisse
labores:
maximè
cùm
considerarem
Codicis
to¬
tius
veritatis
hoc
dictum:
Natura,
inquit,
non
e¬
mendatur
nisi
in
sua
propria
natura,
natura
sua
natura
gaudet,
natura
naturam
vincit,
&
natura
naturam
retinet.
Hoc
libro
tandem
edoctus,
eua¬
si
liber
ab
omnibus
meis
sophisticationibus,
er¬
roneisque
laboribus.
Priùs
itaque
studere
volui,
quàm
operari
rursus
magnis
impensis,
&
sine
fru¬
ctu.
Multas
noctes
peragebam
insomnes
assi¬
duè
mecum
arguens,
&
concludens
in
hanc
sen¬
tentiam:
Quid
opus
est
(inquam)
vt
hanc
artem
ab
hominibus
quaeram,
in
vanum
hac
via
me¬
ipsum
torquens?
Si
norint
artem,
nunquam
pa¬
tefacient,
si
non,
frustrà
cum
ipsis
versor,
&
ma¬
gno
dispendio
conor
ipsorum
captare
familiari¬
tatem
&
amicitiam.
Consideraui,
potiùs
quibus
locis
libri
maximè
conuenirent,
in
eundem
sen¬
sum
ibidem
existimaui
latere
potissimùm
verita-
tem,
quae
non
potest
in
pluribus:
sed
in
vno
tan¬
tùm
existere:
hac
via
mihi
facta
est
obuiam
ipsa
veritas:
in
quibus
enim
maximè
conuenire
vide¬
bam
in
vnum,
hoc
ipsum
fuit,
quod
tam
anxie
quaesieram.
Quamuis
vnus
hoc
nomine
vocet,
alter
alio,
nihilominus
vna
&
eadem
est
substan¬
tia,
solus
error
in
diuersitate
verborum
commit¬
titur,
&
non
in
concordantijs.
Proinde,
fili
mi,
hunc
libellum
in
tui
gratiam
conscribere
volui,
ne
despondeas
animum,
néue
decipiaris,
quem¬
admodum
ego
diu
miserrimè
seductus
fui:
tutis¬
sima
cautela
siquidem
alienorum
exemplo
peri¬
culorum
est
addiscere.
Sanè
credo
(ita
me
Deus
amet)
istos
homines,
qui
talia
scribunt
figurati¬
uè,