32
BERN.
TREVISANI
DE
litatibus
participationem,
vel
minorem
fugiunt
(inquam)
quod
sibi
contrarium
est,
sustinereque
nequeunt.
Omne
siquidem
naturaliter
fugit
ab
aduersario,
simili
vero
delectatur:
inde
sequitur,
solem
aliud
nil
existere,
quàm
purum
ignem
in
mercurio,
cùm
ab
igne,
quantumcunque
vehe¬
menti
non
recedat,
alijs
omnibus
illum
non
su¬
stinentibus,
vno
minùs
alio,
plusue,
vt
magis
ac¬
cedunt,
vel
recedunt
ab
ignis
complexione.
Sul¬
phur
enim
aliud
nihil
est,
quàm
purus
ignis
oc¬
cultus
in
mercurio,
qui
longo
successu
temporis
in
mineris
excitatur,
atque
mouetur
motibus
cor¬
porum
coelestium
(vt
suprà
dixi)
digeritque
fri¬
giditatem
&
humiditatem
in
mercurio,
pro
va¬
rietate
graduum
decoctionis
&
alterationis
in
di-
uersas
formas
metallicas,
quarum
prima
plum¬
bum
minùs
calidum
&
humidum:
secunda
stan¬
num:
tertia
argentum:
quarta
cuprum:
quinta
ferrum:
sexta
sol,
qui
quidem
in
perfectione
suae
naturae
metallicae,
purus
est
ignis
à
sulphure
di¬
gestus
existente
in
mercurio.
Ex
his
manifestè
rursum
patet,
sulphur
non
esse
quid
per
se
seor¬
sim
extra
substantiam
mercurij,
neque
vulgare
sulphur,
alioqui
materia
metallorum
non
esset
homogenea
(quod
pugnat
contra
Philosopho¬
rum
omnium
assertiones)
qui
huiusmodi
qua¬
litates
dominantes
vocauerunt
sulphur,
à
simili¬
tudine,
quia
substantiam
habent
inflammabilem,
velut
sulphur
calidam
&
siccam,
cui
insunt.
Vnde
liquet
apertissimè,
formas
metallicas
à
natura
so-
lùm
ex
pura
substantia
mercuriali
creatas
esse,
non
extranea,
Gebro
sic
attestante.
In
profundo
(inquit)
naturae
mercurij,
est
sulphur,
quod
fit
longo