ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
21.
quę
logica
arte
seu
Dialectica
vocata
com¬
prehenditur,
non
potuit
carere
axioma¬
tis
falsi
fortuitique
iudicio,
quanquam
in
o¬
mni
arte
nihil
valeat
nisi
quod
cum
rerum
consentit
natura.
Degenerant
autem
eius¬
modi
deprauationes
in
tantùm
à
veris
pro¬
priisque,
vt
etiam
substantia
sint
alię.
Itaque
iure
poteramus
adulteram
illam
chymian,
quę
eadem
est
cum
hodie
vocata
paracel¬
sica,
quouis
vanitatis
nomine
appellare
potius,
quam
dicto.
Sed
ferre
honestę
sci¬
entię
nominum
abusus
propter
similitu¬
dinem
coguntur,
omni
mundi
aetate
vi¬
tiis
in
locum
virtutum
aspirantibus,
id
quod
[GR]ἀργίκακον[/GR]
illum
genium
ab
initio
ten¬
tasse
non
est
obscurum.
Sperem
te
bre¬
ui
hac
apologia
contentum,
non
deside¬
raturum
plura
verborum
lenocinia,
ni¬
si
iustitia
suam
laudem
verę
quoque
chy¬
miae
tribuendam
admoneret.
Commo¬
dissimè
id
fieri
posse
puto,
si
&
macula
ex
vituperio
paracelsicę
in
genuinam
artem
impingi
visa
abstergatur,
&
eâdem
ope¬
râ,
quantum
sinit
epistola,
gloria
digni¬
tasque
huius
illustretur.
Faciam
ita
&
verborum
compendium,
&
iudicia
mi¬
nus
attentorum
certiora.
Quod
ergo
pri¬
mum
infamiae
chymicae
fuit
argumen¬
tum?
Aduersatum
inquam,
fuit
chymiae
a
primo
eius
exortu.
Quomodo
verò
ad¬
uersatum?
Vt
nascenti
inter
homines
Eu¬
ange¬
B
3