ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
25
apparet
fidelis,
quod
non
deprehendas
in
Paracelsicis,
qui
ab
his
se
subducunt
vni
lu¬
cello
imposturaeque
intenti,
qua
captata
ad
sua
regrediuntur
antra,
&
non
raro
vno
in
loco
plus
quàm
semel
non
apparent.
Ver¬
bis
quidem
sibi
arrogare
omnium
scientiam
solent
aliqui;
sed
quibus
rem
credere
ne¬
queas,
nisi
pessundare
omnia
velis,
&
diui¬
na
humanis
miscere.
Hi
arcent
accessores
à
suis
latebris,
&
mille
ambagibus
&
repagu¬
lis
laboratorium
seu
ergastulum,
quod
vo¬
cant,
ab
hominum
atque
etiam
amicorum
aditu
remouent.
Memini
me
aliquando
pe¬
tere
conspiciendam
fornaculam
philoso¬
phorum
&
arcanorum
tripodem,
ab
eo
qui
se
mihi
amicissimum
simulabat.
Sed
repel¬
lebar.
Assyluanus
dicitur
in
secretissimis
furnulum
cinabaris
coquendae
habere.
Ve¬
rus
chymicus
non
arcet
sapientes
bonosque,
sed
ingredi
more
Heracliti
iubet,
quando¬
quidem
in
naturalium
resolutione
manife¬
stissimè
appareat
mirabilis
illa
Dei
poten¬
tia,
quam
ipse
autor
iubet
inde
spectare,
&
summa
prosequigloria.
Verborum
inanita¬
tibus
consultores
sapientiae
ludere,
non
est
nisi
hominum
flagitiosè
scurrilium,
quod
quàm
proculabest
à
verae
chymiae
consue¬
tudine,
tam
propè
accedit
ad
Paracelsicam
quae
est
spuria
&
adulterina.
Haec
audet
et¬
iam
commentaria
scribere,
&
onomastica,
sed
quae
ipsa
obscuritate
sint
obscuriora,
adeo
B
5