OPVSCVLVM.
103
Etenim
ab
initio
materia
nostra
apparet
volati¬
lis
(vt
antea
satis
declarauimus)
quam
nos
opor¬
tet
coniungere
proprio
suo
corpori,
vt
hoc
me¬
dio
retineat
animam,
quae
medio
istius
iam
factae
coniunctionis,
medianteque
spiritu,
suas
diuinas
operationes
demonstrat
in
opere
nostro
diuino.
Vt
scriptum
legitur
in
Turba
Philosophorum,
ad
hunc
nempe
modum:
Corpus
habet
plus
vi¬
rium,
quàm
duo
fratres
eius,
quos
vocant
Spiri¬
tum
&
animam.
Non
quòd
intelligant
quemad¬
modum
Astristoteles
declarauit,
&
alij
Philoso¬
phi
(quod
valdè
notatu
dignum)
sed
corpus
vo¬
carunt
omne
simplex,
quod
ex
propria
sua
natu¬
ra
potest
ignem
sustinere,
praeter
vllam
diminu¬
tionem:
hoc
aliter
fixum
vocant.
Animam
appel¬
larunt
omne
simplex
per
se
volatile,
potestatem
habens
secùm
rapiendi
corpus,
ac
deferendi
ab
igne:
hoc
alio
vocabulo
nominarunt
volatile.
Spiri-
tum
esse
dicunt
id,
quod
potestatem
habet
reti¬
nendi
corpus
&
animam:
istaque
duo
simul
adeò
coniungendi,
vt
non
possint
ampliùs
separari,
si¬
ue
perfecta
sint,
aut
imperfecta.
Quamuis
in
ope¬
re
nostro
diuino,
ab
initio
nihil
intrat
noui
(puto
post
primam
praeparationem)
nec
in
operis
me¬
dio,
neque
in
fine.
Verum
Philosophi
diuersis
respe¬
ctibus,
&
considerationibus
rem
vnam
&
eandem
vocarunt
corpus,
animam,
&
spiritum,
vt
suprà
dictum
abundè.
Primò
cùm
materia
nostra
esset
volatilis,
vocauerunt
animam,
quia
secùm
defe¬
rebat
corpus.
Posteaquàm
id
quod
occultum
e¬
rat,
manifestatum
est
in
nostra
decoctione,
tum
demùm
corpus
vires
suas
palàm
fecit,
mediante
spiritu,
hoc
est,
animam
retinuit,
hanc
ad
propriam