ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
45.
sit.
Nam
eiusmodi
mutatio
res
obscurat.
De
primis
chymiae
autoribus,
per
quos
illud
bonum
Deus
hominibus
concessit,
multa
sunt
in
coniecturis
quam
pii,
morati,
bo¬
nive
fuerint.
Si
Hermes
est
inuentoris
cu¬
ius
scripta
quaedam
&
dogmata
cum
Zoro¬
astri
decretis
etiamnum
hodie
circumfe¬
runtur,
apparet
non
fuisse
illi
ingenium
ab¬
iectum,
nec
diuinarum
rerum
expers.
Et
consentaneum
est
ex
doctrina
Abrahae
ali¬
quid
sibi
rapuisse
Aegyptum,
viuo
adhuc
Her¬
mete.
Sed
cum
magnae
virtutes
in
homini¬
bus,
magnis
saepè
vitiis
sint
contaminatae;
crimina
in
deliciis
habere
eaque
sectari,
non
est
nisi
paracelsi.
Si
Hermes
se
vocauit
satis
arroganter
trismegistum,
&
pro
Deo
gessit,
sicut
aliquando
Simon
mangus;
Paracelsus
id
egregie
est
imitatus,
vt
qui
nescio
quam
monarchian
sibi
rapere
non
est
reueritus.
Istum
pręceptorem
nostris
temporibus
ad
viuum
exprimunt
discipuli.
Nam
&
Assyl¬
uanus
quatuor
facultatum
scientiam
publi¬
cis
literis,
&
trismegisti
titulum
proponere,
&
de
se
proclamare
non
erubuit.
Et
qui¬
nam
Paracelsita
est,
qui
non
simul
in
Theo¬
logia
&
iurisprudentia
dominari
conten¬
dat?
Nulli
debetur
id
conuitium
praeter
Pa¬
racelsitarum
stolidissimam
cohortem.
Hanc
si
non
parturiisset
vesaniae
abyssus,
non
con¬
flictaremur
cum
humani
generis
portentis.
Quę
veteres
laudabiliter
excogitarunt
in
auxi¬
Hermes
quam
aliis
vetu¬
stior
aliis
re¬
centior
est.
Paracelsi¬
tarum
ar¬
rogantia.
Amvval¬
dus
stolidè
superbus.