IN
SCHOLIA
SVA.
165
capite
primo:
sic
tu
ridicule
in
limine
impegisti.
Scri¬
bit
enim
ille
orientem
hîc
velim
intelligi,
non
vbi
sol
quolibet
die
oritur,
sed
eum
locum
vbi
à
principio
crea¬
tus
fuit:
quem
aequinoctialem
appellamus.
Praeteribam
ignotae
linguae
vocabula
ab
eo
dici
inserta
adiurationi¬
bus
Tritemij.
Aut
enim
(ait)
Arabica
sunt,
aut
He¬
braea,
aut
Chaldaica,
aut
Graeca:
Latina
pauca
aut
fer¬
mènulla.
Age
bos,
hîc
fige
lassum
pedem,
aratro
aptior
tu
quàm
stylo,
ignotae
mihi
linguae,
dicere
debuisti,
qui
prorsus
elinguis
es.
Nam
linguae
illae
multis
sunt
notae,
ignorabilia
verba
dicebat
Apuleius:
solam
tibi
Latinam
excepisti,
in
qua
tam
foedè
paulo
ante
la¬
psus
es:
sed
in
ijs
quae
de
ea
dixisti
foedius
multò
ac
tur¬
pius
mentitus:
quam
dicis,
pauca
aut
ferme
nulla.
Nam
sicut
in
superioribus
ignarum
te
prodis
dialecti¬
cae
in
conceptione
[GR]προς
τι[/GR],
id
est
simplici,
vel
relatiua
enuntiatione,
sic,
quamuis
in
propositione
disiuncti¬
ua
satis
sit
alterutram
partem
veram
esse,
hinc
non
potes
te
facile
extricare:
nam
vel
aliqua
insunt
Lati¬
na
vocabula
Tritemij
formulis
adiutorijs,
vel
prorsus
nulla.
Sic
ego
tecum
syllogismo
contra
disiunctiuum
tuum
enuntiatum
certabo,
fermè
nulla:
ineptus
ser¬
mo
est,
vox
enim,
nulla,
diminutionem
non
admittit.
Nullae
enim
prorsus
quum
insint,
nec
pauca
sunt,
nec
fermè
nulla,
vt
perlegenti
libros
tres
Steganographiae
perspicuum
erit.
Nunc
ad
te
venio
Vuiere
qui
Bo¬
uem
secutus
ducem,
non
potuisti
non
aberrare
à
via,
&
coeco
coecum
ducente,
vterque
in
foueam
decidistis.
sic
exemplo
Ouidiano:
Visa
est
mihi
digna
relatu
L
3
Aduersus
Vuierum.
IN
SCHOLIA
SVA.
165
capite
primo:
sic
tu
ridicule
in
limine
impegisti.
Scri¬
bit
enim
ille
orientem
hîc
velim
intelligi,
non
vbi
sol
quolibet
die
oritur,
sed
eum
locum
vbi
à
principio
crea¬
tus
fuit:
quem
aequinoctialem
appellamus.
Praeteribam
ignotae
linguae
vocabula
ab
eo
dici
inserta
adiurationi¬
bus
Tritemij.
Aut
enim
(ait)
Arabica
sunt,
aut
He¬
braea,
aut
Chaldaica,
aut
Graeca:
Latina
pauca
aut
fer¬
mènulla.
Age
bos,
hîc
fige
lassum
pedem,
aratro
aptior
tu
quàm
stylo,
ignotae
mihi
linguae,
dicere
debuisti,
qui
prorsus
elinguis
es.
Nam
linguae
illae
multis
sunt
notae,
ignorabilia
verba
dicebat
Apuleius:
solam
tibi
Latinam
excepisti,
in
qua
tam
foedè
paulo
ante
la¬
psus
es:
sed
in
ijs
quae
de
ea
dixisti
foedius
multò
ac
tur¬
pius
mentitus:
quam
dicis,
pauca
aut
ferme
nulla.
Nam
sicut
in
superioribus
ignarum
te
prodis
dialecti¬
cae
in
conceptione
[GR]προς
τι[/GR],
id
est
simplici,
vel
relatiua
enuntiatione,
sic,
quamuis
in
propositione
disiuncti¬
ua
satis
sit
alterutram
partem
veram
esse,
hinc
non
potes
te
facile
extricare:
nam
vel
aliqua
insunt
Lati¬
na
vocabula
Tritemij
formulis
adiutorijs,
vel
prorsus
nulla.
Sic
ego
tecum
syllogismo
contra
disiunctiuum
tuum
enuntiatum
certabo,
fermè
nulla:
ineptus
ser¬
mo
est,
vox
enim,
nulla,
diminutionem
non
admittit.
Nullae
enim
prorsus
quum
insint,
nec
pauca
sunt,
nec
fermè
nulla,
vt
perlegenti
libros
tres
Steganographiae
perspicuum
erit.
Nunc
ad
te
venio
Vuiere
qui
Bo¬
uem
secutus
ducem,
non
potuisti
non
aberrare
à
via,
&
coeco
coecum
ducente,
vterque
in
foueam
decidistis.
sic
exemplo
Ouidiano:
Visa
est
mihi
digna
relatu
L
3
Aduersus
Vuierum.