ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
49
sua
enunciet
verbis.
Haec
si
intelligas,
dimi¬
dium
operae
est.
Nam
incredibili
compen¬
dio
ipsa
artis
proprietas
per
verba
sua
est
exposita,
ita
vt
non
raro
vna
nota
vicem
suppleat
magistri.
Nullibi
penè
proprius
sermo
valet
magis
quam
in
artibus.
Hic
non
fortuito
natus
est,
sed
ab
experientia
&
operibus
artificii
caussisque
prodiit.
Di¬
ligentię
itaque
hic
adhibendum
plurimum
est
vt
benè
proficias.
Queruntur
nouitii
&
externi
se
non
posse
assequi
dicta
chymica.
Si
iidem
sutoriam
aut
metallicam
ingrede¬
rentur,
putasne
eos
disserentes
artifices
in¬
tellecturos,
&
non
potius
pari
cum
quere¬
la
discessuros?
Scribunt
doctrinae
filiis
seu
discipulis
suis,
vt
loquuntur
Arabes.
His
est
assuescendum.
Non
negem
tamen
inter¬
dum
studiosè
aliquid
occultatum,
aut
per¬
uersum
fuisse
à
primis;
idque
non
artis
in¬
uidia,
sed
importunorum
hominum
metu.
Sed
huic
quoque
difficultati
est
occursum.
Consuetudo
enim
legem
fecit,
adeo
vt
peri¬
tus
operum
chymicorum,
&
ordinis,
facile
intelligat,
quorsum
tendat
autor.
Qui
omnia
sophismatis
impleuerunt
distorseruntque
adeo
vt
etiam
phrases
artificum
repudiarint,
vt
paracelsus
factitauit,
eos
merito
suo
odio
habent
omnes
veritatis
amatores.
Nec
nos
primum
tales
improbamus.
Ex
commen¬
tariis
vetustorum
patet,
suis
temporibus
non
defuisse
&
deprauatores
artis,
&
ho¬
rum
D