ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
57
tanquam
in
ditissimam
intimae
cognitionis
mineram,
te
immergere,
&
de
secunda
ad¬
uersaque
hominum
valetudine
defenden¬
da
reparandaque
quidem
illa,
hac
autem
profliganda
[GR]ἐπιστημονικῶς[/GR]
disquirere
non
in¬
termisisti.
Nec
te
abiecisse
post
meum
ex
illo
lyceo
discessum
istam
curam,
sed
tum
ibi,
tum
in
aliis,
quas
adiisti,
academiis
ar¬
dentius
in
eam
incubuisse,
literis
amico¬
rum
mihi
est
relatum.
Non
dubito
quin
breui
ad
finem
laborum
sis
peruenturus,
&
cùm
magna
Dei,
patriae,
parentumque
&
tua
gloria,
lauream,
pręmium
virtutis,
&
pro¬
fectus
laudati
argumentum
pręclarum,
com¬
secuturus.
Ego
verò
tibi
&
refricandam
con¬
uersationis
pristinae
memoriam
putaui,
&
amicitię
etiam
in
posterum
colende
excitan¬
dum
desiderium,
idque
epistola
chymica.
Cum
enim
notitiâ
simplicium
in
natura
a¬
liquando
studueris
excellere;
consentaneum
est
te
nec
ab
ea
abhorrere
quam
ars
promit¬
tit,
pręsertim
tam
ambitiosis
pręconiis,
vt
non
tantum
allici
vehementer
animus
cu¬
pidus
soleat,
sed
&
vel
in
vno,
tanquam
ne¬
ctareo
melle
delibutus,
aut
suauissima
Sire¬
num
Platonicarum
harmonia
demulsus
pos¬
sit
acquiescere.
Nihil
ferè
est
quod
chymi¬
cus
([GR]γνικῶς[/GR]
loquor)
procreat,
quin
idem
sit
essentiâ
purissimum,
gustu
suauissimum,
visuque
non
minus
gratum;
sed
&
viribus
tam
efficax,
vt
singulae
res
singularum
sint
instar
D
5
Μίμησις
magnilo¬
quiorum.