ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
61
dendo
fata,
quandoquidem
vel
infanti
suum
tempus
fatale
est,
siue
id
à
violenta
foris
cau¬
sa
sit,
siue
connata.
Potestne
autem
aliquid
certi
in
promisso
esse,
vbi
nihil
nec
demon¬
strationis
certae,
nec
exemplorum
est?
Quem
hominem
sua
arte
se
perduxisse
ad
fatalem
terminum
possunt
iure
gloriari?
Ad
eum
o¬
mnis
mors
definit;
at
causam
in
chymica
potione
fuisse
cum
salute,
&
non
potius
su¬
spicione
dati
veneni,
quî
demonstrabunt?
Sed
aliud
tibi
argumentorum
profero
ge¬
nus.
Quod
axiomata
medicinae
promittere
non
queunt,
id
à
singulari
materia,
siue
chy¬
mica,
siue
alia,
modo
naturae
vini
spectes,
praestari
non
potest.
E
singularitate
enim
processit
vniuersalitas
per
experientiam.
In
his,
quorum
morbo
natura
est
victa,
nescit
salutem
medicina;
nec
in
his
quibus
ab
or¬
tu
in
radice
vitium
est;
quin
in
epidemicis
occultis
diuinus
ille
senex
Hippocrates
[GR]τὸ
θεῖον[/GR]
potius
implorat,
quàm
medendi
me¬
thodum.
Legisti
opinor
quae
nobilis
ille
Dudithius
ad
Raphanum
medicum
scripsit
Serio
ille
ioco
affirmat
nihil
valere
medici¬
nam
Therapeuticam
in
morbis,
quos
omnes
ait
sua
natura
desinere
in
vitam
vel
mortem:
Quin
multos
curari
tunc
citius
&
rectius
cum
omnis
de
medicina
spes
abiecta
est.
Nec
fallit
interdum
experientia.
Sponte
e¬
nim
conualescunt
multi,
qui
se
à
medicinis
factos
infirmiores
testantur.
Quidam
se
mo¬
ritu¬
Chymici
falsi
praedi¬
cant
id
cu¬
ius
nullum
habent
exem¬
plum.
Hip.
de
arte.
I.
praenotio¬
num.
Paetus
in
e¬
pistola
ad
Artaxer¬
xen.