62
EPIST.
CHYMICARVM
rituros
potius
quàm
pharmaco
vsuros
in¬
dicant.
Ambrosius
Paraeus
ferè
eo
nomine
[GR]θεράπυσιν[/GR]
nostram
infamem
reddidit,
dum
aut
nihil
aut
parum
eam
praestare
scripsit.
Astipulantur
nis
Theologi,
ex
quorum
a¬
xiomatis
&
hoc
est,
quod
Deus
longitudo
dierum
cuiusque;
quod
sortes
cuiusque
in
ma¬
num
eius;
illo
reprehendit
regem
qui
medicos
parę
Domino
consuluerat.
Filius
Dei
potente
verbo
curauit,
non
medicina
tessatus
nem¬
pe
impso
opere
quam
paru
sit
in
hac
praesidij.
Aliqui
ex
praeuisione
Dei
argutant,
sibi
ne¬
cessario
ex
praeuidentia
Dei
aut
viuendum
aut
moriendum.
Vtrumque
fore
vel
citra
medici¬
nam,
cum
quae
Deus
pręuidit,
sint
immuta¬
bilia.
Si
quis
ergo
ex
potione
conualescit,
is
Dei
prouidentia
conualuit
frustra
datâ
medi¬
cinâ.
Nonnulli
ab
ipsa
natura
petunt
opinio¬
nis
suę
firmamentum.
Hanc
mederi
ipse
asse¬
rit
Hippocrates.
Quid
ergo
opus
est
medi¬
co?
Illa
conseruatur
similibus,
non
contra¬
riis.
Hęc
tractat
medicina.
Inutilis
ergo.
Pla¬
to
cum
veteribus
vitę
fatales
pręfecit
Deas,
quas
Parcas
vocarunt.
His
non
medicinae
vitae
assignarunt
regimen.
Si
itaque
vniuersa
medi¬
cina
ignorat
medicationes
veras,
chymia
parum
afferet
adiumenti,
vt
quae
non
pręcepta
condit,
sed
materiam
saltem
medicamentariam
porrigit.
Si
parum
praesidij
vel
in
minimis
ha¬
bet,
quorsum
ergo
illa
grandia?
Non
reuoca¬
bitur,
qui
in
limine
mortis
est
per
chymicum
succum,