PROLOGVS.
67
O
summa
Bonitas
aeterne
Deus,
fie¬
ri
haudquaquam
potest,
vt
huma¬
nus
intellectus,
absque
maxima
suae
imentis
consternatione,
vel
mini¬
mum
punctum
inexhaustae
Tuae
Sapientiae
considerare,
taceo
quidem
vt
exprimere
ti¬
tubante
lingua,
vel
tremente
calamo
scribe¬
re
valeat:
ni
iussu
Tui
Sacratissimi
Spiritus,
in
cordibus
hominum
idipsum
imprimen¬
ris,
fiat,
quos
etiam
admonere
tacitè,
&
in¬
dies
exhortari
non
cessat,
ad
Veritatis
confes¬
sionem
in
omnibus.
Quandoquidem
atten¬
tari
vel
exequi,
à
quopiam
in
terris
viuen¬
rium,
si
debeat,
lumine
diuini
tui
splendoris,
illustretur
inprimis
necessum
est,
vt
ignoran¬
tiae
suae
tenebras
agnoscat,
ingenueque
fatea¬
tur,
ab
eis
nulla
ratione
liberari
posse,
quàm
tua
potenti
manu.
Et
si
fortè,
suasu
Calum¬
niatoris
à
seipso
petat
auxilium,
in
profun¬
diorem
captiuitatis
lacum
se
mergi
compe¬
riet,
quòd
per
se
nunquam
aliud
medium
li¬
berationis
inueniet,
quàm
laqueum
quo
se¬
ipsum
irretiuit
ab
initio,
recedens
ab
obedien¬
tia,
quam
tibi
Creatori
suo
debuit.
Huius
indies
euidentissima,
nobis
ob
oculos
pro¬
ponuntur
exempla,
per
ea
quae
hactenus
in¬
fidelium,
Aethnicorum,
&
Paganorum
scri¬
pta
produnt
ex
mundana
Sapientia:
praeser¬
tim
circa
tractationem
facultatum
artium
&
E
2