ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
103
aliquo
me
lucello
velis
ditare.
Velim
enim
ex
te
scire
an
non
terra
tunc
magis
sit
suae
naturae
cum
pellucet;
&
an
non
aurum
praestantius
sit
cum
opaci
nihil
habet.
Astra
certe
ob
vsum
mortalium
sunt
coacta.
Prima
aeuum
lumen
&
quo
sunt
addensa¬
tione
confecta,
fuit
pellucidum,
quod
e¬
go
ex
conditione
prima
&
radiis
solaribus
lunaribusque
in
perspicuo
purissimo
fir¬
miter
concludo.
Quod
ex
accidente
est,
aut
fine
seruili
factum,
proprietatem
sub¬
stantiae
in
se
non
labefactat.
An
non
tu
pu¬
tas
omnia
fore
pellucida
in
altero
mundo?
Vtinam
saltem
pectus
hóminum
hîc
per¬
splenderet,
quo
possemus
in
abdita
cordis
penetrare,
&
versutias
deprehendere.
Sed
haec
oblectamenti
gratia
obiter
tanquam
sales
ad
epistolam
condiendam
aspersi,
ne
ad
te
perueniat
mucida
putidaque.
Caeterum
ens
chymicum
non
procul
distat
ab
essen¬
tia.
Aliquando
enim
alterum
pro
altero
po¬
nitur.
Sed
vt
philosophus
in
categoriis
suis
ente
fuit
vsus;
ita
velim
in
chymia
idem
vsurpari
vocabulum,
vt
designet
latissi¬
mo
ambitu
quoduis
artis
opus
seu
[GR]ποίημα[/GR],
cùm
ęssentia
rectè
dicatur
de
his
quae
ma¬
teria
formaque
vnitis
&
specificis
pro¬
prietatibus
armatis
secundum
totam
mi¬
sti
substantiam,
nulla
subtracta
parte,
sunt
absoluta.
Vocabitur
itaque
ens
che¬
lidoniae
tum
tota
substantia,
tum
quaeuis
pars
G
4