Puritas
ele¬
mentorum.
102
EPIST.
CHYMICARVM
eò
deduxit
puritatis,
nobilitatisque;
vt
cum
coe¬
lestibus
possit
concertare.
Haec
non
est
omnis
qualitatis
elementaris
expers,
sed
saltem
ad
moderationem
perducta
eam,
vt
potius
vi¬
res
substantiales,
quae
crasin
insitam
sequun¬
tur,
in
operatione
deprehendantur,
quam
calor
aut
frigus
&
reliqua.
Est
inter
philoso¬
phos
quaedam
contentio
de
elementorum
na¬
tura,
vt
haec
per
se
est,
absque
passionibus
ex¬
ternis
&
mistura;
quin
&
de
mistorum
quo¬
rundam
conditione.
Aiunt
quidam
omne
elementum
omneque
mistum
in
radice
suae
substantię
tam
esse
purum,
vt
pelluceat,
nisi
comminutione
in
puluerem
definiatur
seu
terminos
accipiat,
sed
continuitatem
ser¬
uet
suam.
Hoc
vultu
quam
maximè
accedi¬
tur
ad
naturam
coeli
puri.
Itaque
&
nobiliora
elementa
non
vacant
perspicuitate,
&
in
ipsis
mistis,
quodcunque
tale
ratione
integritatis
naturalis,
eò
aestimatur
plerunque
pretiosius.
Iam
autem
entia
chymica
cum
depurata
sunt,
continuitate
sua
pene
omnia
translucent.
Hoc
ipso
luminis
coelique
ęmulantur
conditionem.
Non
absurdè
itaque
tum
in
se
inter
elementata
pro
nobilissimis
habentur,
tum
foris
cum
coelo
aliquid
commune
habere
existimantur.
Sed
tu
me
dices
patrocinandi
gratia
haec
protulisse
non
ignorantem
in
mistis
plurima
esse
nobilitatis
absolutae,
EtE
in
coelo
astra,
quae
tamen
non
sunt,
diaphana
Ego
tibi
istud
lubens
concesserim,
si
pro
ingenio
tuo
aliquo