ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
125
feci,
tùm
iam
ex
animi
erga
me
inductione
singulari
tui,
etiam
amo,
nec
in
postremis
meis
loco.
Huius
mei
studij,
vt
non
verba
saltem
accipias,
sed
&
monumento
quodam
constituto,
euidens
sempiternumque
testimo¬
nium;
cum
peropportune
iam
prę
manibus
haberem,
&
mente
admodum
solicita
[GR]κατα¬
σκευὴν
τῆς
γυμεῖας[/GR]
meditarer,
consultis
ob
hoc
per
epistolas
viris
mihi
in
Germania
nostra
aliquo
merito
aut
beneuolentia
notis;
te
horum
numero
inserere
placuit,
&
aequo
honore
ad
commune
opiis
iudicandum
in¬
uitare.
Hoc
autem
scias
velim,
me
non
vul¬
garem,
&
qualemcunque
consignationem
pręceptorum
cum
fusissimis,
inconditis,
&
alienis
interpretamentis,
&
artium
contur¬
batione
requirere;
sed
eo
modo
adornatam
scientiam,
quem
philosophus
in
libris
[GR]πεεὶ
ἐπιστήμης[/GR]
copiose
persequitur,
&
solerter.
Huius
ideam
si
tibi
proposuero,
iudican¬
damque
commisero,
non
puto
me
quicquam
ab
officio
&
amore
inter
nos
gliscente
fa¬
cturum
alienum.
Praedico
autem
tibi
ne
sis
in
censura
Catonianus
Manlianúsve.
Te¬
ner
adhuc
foetus
est.
Molliter
tractari
quae¬
rit.
Plagas
Orbilij,
Vallae
rigorem
&
exqui¬
sitam
Rami
compositionem
nondum
tole¬
rat.
Dies
docebit
diem.
Quin
ergo
iam
fre¬
tus
fauore
tuo
&
ęquanimitate
facio
initium?
Chymian
concisis
verbis,
vtpote
in
arte
quae
longas
circumductiones
odit,
nomino
con¬