2
DE
PANACEA
to,
sed
dedecori
damnoque
esse
cupiat.
Itaque
non
possum
non
improbare
eos,
qui,
cum
literis
nati
videantur
ampliandis,
ornandis¬
que,
&
ea
parte
humano
generi
plurimum
prodesse
possint,
malunt
tamen
sibi
sapere,
&
vel
otio
torpescere,
&
posteris
facultatem
proficiendi
inuidere,
vel
negotiis
alienis
vi¬
tam
sine
fruge
consumere.
Paruum
mihi
&
leuiusculum
talentum
diuinitus
locatum
agnosco.
Nolim
id
vitio
meo
defossum.
Operam
itaque
do,
vt
quid
societati
nostrae,
&
diuinae
gloriae
lucrari
queam.
Quapropter
neque
viuae
vocis
do¬
ctrina,
neque
scribendi
officio
deesse,
meum
stadium
decurrentibus,
hactenus
sustinui,
neque
sustinebo
etiam
deinceps,
ni
me
di¬
uina
gratia
cum
ingenio
relinquat.
Cognos¬
cere
naturae
abdita,
thesaurosque
omni
co¬
nabor
industria.
Sed
non
cognoscere
tan¬
tum
ipse,
verum
&
aliis
cognita
communi¬
care
atque
ita
publici,
quantum
licet,
iu¬
ris
iudiciique
facere.
Hoc
vt
praestem,
soleo
non
tantum
artium
secreta
rimari;
Sed
&
fundamenta
earum
diligenter
excutere,
ali¬
isque
proponere
disceptanda,
&
ad
vsum
ex¬
perientiamque
accommodanda,
vt
eò
faci¬
lius
&
mihi
&
aliis
liceat
genuinum
verum¬
que
ab
adulterino
&
falsario
diiudicare.
In¬
terdum
congredior
cum
his
qui
mihi
viden¬
tur
a
synceritate
professionis
rerum
natu¬
ralium