ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
137
loj
cum
ex
ignobili
fit
nobilius.
Iam
autem
[GR]φθορ[/GR]
chymicis
ex
accidente
conuenit,
[GR]γύε¬
σις[/GR]
vero
per
se
quemadmodum
etiam
o¬
mni
arti,
vt
idem
contestatur
philosophus.
Nihil
ergo
euincit
argumentum
transmu¬
tationis.
Ita
causa
proposita
paucis
est.
Tu
iudex
eris.
Si
me
amas,
me
litem
perdere
non
concedes.
Solent
iudicibus
manus
in¬
aurari,
argentove
obduci
vt
secundum
partem
fauentem
pronunciare
ratio
velit.
Cape
id
à
me
quoque
munus,
auctarium
nempe
quaestionis
prioris.
Cum
enim
di¬
ctum
sit
omnem
artem
essentia
sua
fini¬
tam
esse;
numero
vero
sensilium
seu
singu¬
larium
exemplorumque
infinitam,
quaero
non
iniuria,
differantne
indiuidua
secun¬
dum
substantiam,
an
non.
Audio
quosdam
dicere
non
differre
substantia,
quia
distent
solo
numero.
Numerus
autem
adiunctum
est.
Risi
fallaciae
efficaciam,
quae
etiam
so¬
lertioribus
imposuit,
vt
id
literis
pro
vero
prodere
non
dubitarint.
Ergone
inquam
e¬
go
&
tu;
mas
&
foemina
non
seiuncti
sumus
substantia,
quia
discernimur
numero?
Est
So¬
cratica
fabula
de
homine
olim
geminato,
postea
vero
in
duo
dimidia
secto.
Est
&
de
amico,
quod
sit
alteridem
sententia.
Diui¬
num
oraculum
pronunciat
marem
&
foe¬
minam
matrimonio
coniunctos
esse
non
duas,
sed
vnam
carnem.
Veritas
naturalis
autem
his
aduersatur.
Ego
enim
anima
&
corpore
I
5