142
EPIST.
CHYMICARVM
praestantiamque,
quantum
vllibi.
Inimica
chymia
est
temeritati,
oscitantiae,
somno¬
lentiae,
praecipitibus
&
ventosis.
Ante¬
quam
singularia
tententur,
vniuersalia
no¬
tissima
esse
oportet.
Temporum
occasi¬
ones,
rerum
delectus
&
similia
minimè
o¬
portet
praeterire.
Multa
scripserunt
vete¬
res,
quae
nos
arguimus
mendacii,
sed
iniu¬
stè.
Ideo
non
assequimur
eorum
labores
quia
non
ita
attenti
ad
rem
sumus,
&
plaera¬
que
vix
perfunctoriè
inspecta
iudicamus
aut
etiam
adminiculis
paribus
nec
materia
sumus
instructi,
aut
non
omnia
ita
adaptan¬
tur
&
pariter
in
opus
veniunt.
Vides
Hie¬
ronyme,
quam
timidè
aggressus
sim
chy¬
miam,
&
quam
callidè
ad
eam
aditum
mo¬
liar.
Si
quid
profecero,
libenter
id
commu¬
nicabo
sociis.
Neque
enim
par
est
bonorum
studiosum
inuidentia
infamem
esse.
Ego
te
rogo,
vt
si
quid
praecepti
illustris
habes,
i¬
tem
in
commune
conferas.
Opera
enim
tui
similium
confluente,
ars
ad
summum
per¬
fectionis
aspirabit.
Paracelsitae,
de
quibus
scribis,
quod
me
contumeliis
incesto
ore
lacerent,
&
maximo
infortunio
mactare
conentur,
perfectionem
sibi
somniant
ar¬
rogantque
solis:
sed
nimis
impudenter.
Quid
enim
illis
tribuendum
sit,
qui
non
cognitionem
naturae
synceram,
sed
inania
verba;
non
a¬
nimum
scientia
vera
imbutum,
sed
aureorum
montium
persuasione
vesana
delibutum
non