Paracelsita
furiosi
me¬
dici.
158
EPIST.
CHYMICARVM
netret;
vnumquodque
tamen
in
suo
gene¬
re.
Qui
ergo
spiritum
viui
summè
prout
ars
praecipit,
vult
elaborare,
is
debet
eò
excel¬
lentiae
ipsum
perducere,
vt
in
eo
genere
ni¬
hil
sit
praestantius.
Quod
si
solidis
crassisque
adhibeatur;
penetrare
ea
promtò
debet,
sicut
notum
est
etiam
de
oleo
iuniperino.
Ita
lapis
philosophorum
in
mineralium
me¬
tallicorum
genere
nihil
habet
sublimius.
Vincit
hydrargrum
eumque
in
solidum
corpus
mutat;
&
reliqua
metalla
penetrat
&
nobilitat
ita,
vt
in
optimum
transfor¬
met.
Cogita
iam
an
Paracelsitarum
opera
eò
perfectionis
peruenerint.
Moneo
ta¬
men
ab
Hermete
hic
saltem
essentiae
perfe¬
ctionem
indicari;
non
autem
de
vsu
prae¬
cipi.
Vsum
medicum
si
spectes,
aliud
erit
iudicium.
Non
enim
morbi
omnes
&
af¬
fectiones
tam
subtili
medicina
curari
pos¬
sunt.
Imo
in
aliquibus
nihil
foret
pernicio¬
sius.
Detestandus
ergo
Paracelsitarum
er¬
ror
est,
qui
in
medicinam
temerè
irrumpen¬
tes,
essentias
suas
nudas
cuiuis
exhibent,
&
subtilitatis
nomine
extollunt,
cum
hoc
ipsum
non
vsum
medicum
commendet,
sed
saltem
perfectionem
in
praeparatione.
Ita
lapis
vbi
summè
absolutus
est,
ad
vsum
ineptus
est
in
illa
sua
perfectione.
Non
enim
potest
vniri
cum
metallis
impuris
ob
dissensum
&
nimia
subtilitatem.
Itaque
fermentatur
prius,
&
calcè
propria
saginatur,
&
nihilominus
quaeuis
eius