58
DE
PANACEA
strae
pharmacopoeiae
inuidebat
medium
floreni.
Scribit
quosdam
sanatos
vnica
dosi
quosdam
pluribus,
quosdam
multis,
diu
adhibitis.
Si
vna
sanauit;
in
praecipiti
oportet
fuisse
mali
fugam,
&
nihil
defuisse
naturae
ad
victoriam
praeter
motum,
seu
impetus
primordium,
[GR]καὶ
ῥοπὴν[/GR].
Nunc
tam
efficax
non
est
panacea;
nec
vllus
est
qui
testatur
se
sanatum
vnica
schedula.
Quid
si
fiducia
tanti
doctoris,
&
grata
nouitas,
&
laeticia
auiditasque
experiendi
plurimum
habuissent
momenti?
Narro
quod
ipse
ob¬
seruaui.
Restitueram
febricitantem
perfe¬
cte,
quod
ad
morbum
attinet.
At
illi
animus
nihilominus
erat
aggrauatus,
&
recurrisset
morbus
ex
affectu.
Interueniebat
cum
num¬
mis
tabellarius.
Ea
medicina
e
vestigio
o¬
mnem
adimebat
recidiuae
metum.
Exulta¬
bat
enim
aeger
fatebaturque
se
prorsus
sa¬
natum.
O
felicem
inquam
medicinam.
Tale
quid
accidere
potuit
&
panaceae.
Non
ta¬
men
vilipendo
aut
vitupero.
Suam
laudem
meretur
perite
vsurpata.
At
sumi
Amvval¬
dini
displicent.
Possent
galenici
vel
mon¬
tes
talium
curarum
comportare,
si
glo¬
riolam
inde
venari
vellent.
Et
quis
igno¬
rat
nostri
Rulandi
felicitatem?
Sed
hîc
obiectio
est.
Si
semel
vna
dolis
proficit
ad
integram
curam,
cur
posteriora
sunt
primis
deteriora?
Cur
aliis
vel
mille
dos
es
Sanatio
per
dosin
vni¬
cam.
Restitutus
nummorum
aspectu.
Panacea
non
viti
pendenda.
Galenicis
non
desunt
repentine
sanationes.