ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
203
potentia
in
actum
ducit.
Multum
autem
refert
quomodo
actuetur.
Id
autem
ita
disputant
phi¬
losophi,
&
chymici
in
opere
experiuntur.
Sed
ego
tibi
problema
propono,
quod
igne
ingenii
tui
dissoluas,
&
quintam
ex
eo
natu¬
ram
elicias.
Cum
aqua
chrysolytos
seu
regia
affunditur
hydrargyro,
aut
stanno,
aliive
me¬
tallo,
imo
&
marmori,
perinde
vt
aceto
can¬
crorum
lapilli
aut
astroites
lapis
immissus;
statim
ex
se
ipsa
calorem
concipit
feruescit¬
que
adeo
vt
si
manu
teneas
vitrum
non
pa¬
rum
caloris
percipias,
idque
etiam
cum
vtrumque
actu
est
frigidum.
Si
ignis
in
po¬
tentia
fuisset,
absque
caloris
energia
non
apparuisset,
perinde
vt
axioma
philosophi¬
cum
sonat.
Iam
autem
ne
vllo
quidem
ca¬
lore
feruet.
Sed
neque
actu
calidum
est
vl¬
lum.
Ex
hypothesi
enim
frigidum
sumitur,
[GR]δυνάμδ
θερμόν[/GR].
Qui
fit
ergo
vt
tantum
inca¬
lescant
mutuo
amplexu?
Dices
subtilita¬
tem
substantiae
actum
habere.
Hac
cum
se
insinuat
liquor,
soluitur
compages
inque
spiritum
&
calcem
comminuitur
corpus.
Hoc
sine
attritu
fieri
nequit.
Attritus
&
rarefa¬
ctio
fomes
caloris
est.
Et
hinc
quo
diutius
in
se
agunt,
eo
calidior
fit
materia,
vsque
ad
statum.
Valdè
probabile
hoc
responsum
est.
At
ego
tibi
oppono
naturam
aceti
af¬
fusi
pulueri
lapillorum
cancri.
Si
ista
causa
esset;
cut
non
&
naec
incalescunt?
In
albesto
poteras
[GR]ἀντιπερίστασιν[/GR]
primam
indicare
dicens
ex
fri¬