AMVVALDINA.
171
bis
vere
obieceris.
Scias
autem
nos
chimi¬
an
nequaquam
excludere,
etsi
aliqui
Ga¬
lenico
titulo
potius
quam
artè
insignes,
prae
ignauia
aut
stupore
eam
abiiciant.
Ex
his
iudica
quomodo
nobis
placeant
illae
censurae,
quas
tu
arbitraris
nobis
ingratas
fore.
Imo
si
desideras
plures;
nos
tuum
opus
augebimus
additamentis.
Nulla
res
tam
bona
est,
vt
nulli
sit
obnoxia
depra¬
uationi
malorum
hominum,
quantum
est
in
ipsis.
Ecce
vero,
praeclare
Iohanneshartman¬
ne,
pro
epistola
tibi
offero
librum,
in
quo
quid
sentiam
de
panacea
satis
aperui.
Suo
in
vsu
laudabile
est
medicamentum.
As¬
syluanus
ei
tribuit
nimia,
&
inuehitur
in
artem
medicam
iniuste.
Ego
non
pro
bo
si
quis
omnino
contemnit,
quae
aliquo
ties
proba
sunt
comperta;
sed
nec
accedo
fumiuendulis.
[GR]τὸ
μέσον
ἄριστον[/GR].
Itaque
ne¬
que
omnino
succenseo
Asiyluano.
Dixi
quaedam
durius;
sed
pro
rei
necessitate
non
in
personam,
sed
in
sententias
prae¬
sentes,
quas
ad
logicum
iudicium,
quan¬
tùm
potui,
reuocaui.
Si
doctis
meus
la¬
bor
placuerit;
est
vnde
gaudeam.
Sin
mi¬
nus;
non
quidem
moror;
iuuit
tamen
me
ipsum
exercuisse,
&
in
cognitione
&
examine
veritatis
profecisse.
Hoc
enim
tibi
certe
dico,
me
ante
hac
legisse
librum
Amvval¬
Epilogus.
Non
plane
contemne¬
da
panaceae.
Durae
dictio¬
nis
caussa.