250
EPIST.
CHYMICARVM
perientiam
chymicam
confirmare
Aristo¬
telicum
axioma,
&
vicissim
inde
lucem
ar¬
tisque
suae
principiae
petere.
Ita
deprehen¬
dit
artifex,
quod
crebrioribus
aut
validiori¬
bus
agitatum
ignibus
acrius
euadat
semper
tandemque
eo
perducatur
acuminis,
vt
non
nisi
in
parua
quantitate
possit
adhiberi,
quando
in
ea
obtineat
vires
penetrantissi¬
mas.
Huius
si
petit
causam;
axioma
Aristo¬
telicum
inspiciet,
quod
habet:
[GR]πάντα
ὅσα
πες
πέρῶται
ἔγι
δυνάμει
θερμότητα
ἐν
ἀυτοῖς[/GR].
Agens
enim
naturale
passum
sibi
conforme
red¬
dere
satagit;
&
in
calore
igneo
esse
pene¬
trantem
acremque
naturam
non
est
ob¬
scurum.
Si
idem
separationem
quandam
subtilissimam
sine
igni
expetat,
&
quo
pa¬
cto
magna
muriae
debilis
quantitas
sine
sumtu
posiit
reuocari
ad
paruam;
ex
eodem
autore
discit,
aquam
marinam,
muriamque
terrearum
partium
&
aquearum
mistura
constantes,
cereo
colo
segregari,
ita
vt
per
capsae
ex
cera
latera
transsudet
humor
a¬
quosus
relicto
sale.
Compendiosiore
itaque
via
&
minus
sumtuosa
ex
lixiuiis
eliciet
sa¬
les,
&
ea
promtius
coagulabit.
Ita
non
ne¬
gabit
philosophum
expertem
fuisse
rerum
chymicarum,
cùm
satis
notum
habuerit
quo
pacto
ex
muria
fontium,
stagnorum,
fluuiorumque
sal
coagulando
fiat.
Ita
enim
inquit
de
chaonibus:
[GR]τούτου
τοῦ
ὕδατες
ἀφρέψον¬
τος
τι
μέρος
τιθέασι
καὶ
γίνεται
ψυχθὲν,
ὅταν
ἀπα¬
τμίσι[/GR]