Albertus.
L.
Leuinus.
328
LEONIS
SVAVII
De
auro.
Accessio
ad
Iliastis
explicationem.
Ad
Illiastem
in
quo
Solis
naturam
Para¬
celsus
esse
dixit,
id
est
auri,
fiat
haec
ac¬
cessio
exiis
quae
de
auro
scripsit
nuper
Lemnius
Leuinus
(in
secunda
parte
nuper
e¬
dita
libri
de
occultis
naturae
miraculis:
quem
rectius
fortè
de
naturae
miris
opęribus
inscri¬
psisset,
quòd
miracula
propriè
ad
Deum
perti¬
neant
ex
Alberto
lib.
de
Mirabili
scientia
Dei)
de
auro
(inquam)
primùm
scripsit
in
genere,
quae
de
aere
etiam
atque
argento
circa
popula¬
rem
auaritiam
dici
possunt.
Quae
de
auri
viribus
medicis
disserit,
iam
ac¬
cipite,
postquam
iterum
admonuero
contra
rationem
esse
philosophicam,
aurum
aliquid
conferre,
quando
retinet
in
se
omnia,
id
est,
quando
nullomodo
deteritur
vel
consumitur:
aliud
quidem
dici
posset
de
rebus
odoriferis,
aliisve
à
quibus
exhalat
spiritus
tenuis,
cuius
detrimento
pauxillum
detrahitur
de
materiae
pondere,
quod
sensu
percipi
vix
potest.
Quo¬
modo
ergo
liquamen
auri
audet
nuncupare,
quum
illius
bracteae
elixantur
in
eduliis?
At
quo
niam
aurum,
quod
purum
syncerumque
est,
ad¬
motum
nocere
non
potest
extrinsecus,
illi
sae¬
penuinero
curatio
morbi
ascribitur
(vt
medi¬
cis
foelicibus
magis
quàm
peritis),
quàm
natu¬
ra
ipsa
molita
est.
Caeterùm
his
omissis,
de
me¬
talli
huius
natura
disserendum,
quod
multis
magnisque
viribus
imbutum
est.
Siquidem
au¬
rum
cumprimis
efficax
praesentissimam
vim
obtinet
Albertus.
L.
Leuinus.
328
LEONIS
SVAVII
De
auro.
Accessio
ad
Iliastis
explicationem.
Ad
Illiastem
in
quo
Solis
naturam
Para¬
celsus
esse
dixit,
id
est
auri,
fiat
haec
ac¬
cessio
exiis
quae
de
auro
scripsit
nuper
Lemnius
Leuinus
(in
secunda
parte
nuper
e¬
dita
libri
de
occultis
naturae
miraculis:
quem
rectius
fortè
de
naturae
miris
opęribus
inscri¬
psisset,
quòd
miracula
propriè
ad
Deum
perti¬
neant
ex
Alberto
lib.
de
Mirabili
scientia
Dei)
de
auro
(inquam)
primùm
scripsit
in
genere,
quae
de
aere
etiam
atque
argento
circa
popula¬
rem
auaritiam
dici
possunt.
Quae
de
auri
viribus
medicis
disserit,
iam
ac¬
cipite,
postquam
iterum
admonuero
contra
rationem
esse
philosophicam,
aurum
aliquid
conferre,
quando
retinet
in
se
omnia,
id
est,
quando
nullomodo
deteritur
vel
consumitur:
aliud
quidem
dici
posset
de
rebus
odoriferis,
aliisve
à
quibus
exhalat
spiritus
tenuis,
cuius
detrimento
pauxillum
detrahitur
de
materiae
pondere,
quod
sensu
percipi
vix
potest.
Quo¬
modo
ergo
liquamen
auri
audet
nuncupare,
quum
illius
bracteae
elixantur
in
eduliis?
At
quo
niam
aurum,
quod
purum
syncerumque
est,
ad¬
motum
nocere
non
potest
extrinsecus,
illi
sae¬
penuinero
curatio
morbi
ascribitur
(vt
medi¬
cis
foelicibus
magis
quàm
peritis),
quàm
natu¬
ra
ipsa
molita
est.
Caeterùm
his
omissis,
de
me¬
talli
huius
natura
disserendum,
quod
multis
magnisque
viribus
imbutum
est.
Siquidem
au¬
rum
cumprimis
efficax
praesentissimam
vim
obtinet