212
ANDREAE
LIBAVII
D.
Silere
me
non
oportuit,
inquis:
Argu¬
mento:
Quia:
Nulla
poenitentia
medi¬
corum
videtur.
Tetrius
calumniantur
illi:
Animos
ęgrorum
à
spagiricis
auocant:
Iusserunt
viri
clari,
docti,
magnifici:
Id
cedit
ad
proferendam
in
medium
veritatem
oppressam
calumniis:
Et
ad¬
imit
aegris
dubitationem
vtri
parti
me¬
dicorum
debeant
adhaerere.
Haec
sunt
tua
argumenta.
Sed
primum
quaestio
illa
tua
bene
sagi¬
nata
est
maledictis.
Dum
enim
silere
pos¬
se
negas;
loqui
proponis.
At
non
loqueris,
sed
linguam
maledictis
&
conuitiis,
qui¬
bus
diu
fuit
onerata,
exoneras.
Itaque
sta¬
tim
in
thesi
haeres.
Primum
argumen¬
tum
impingit
turpi
non
caussae
elencho.
Quid
enim
ad
te
medicorum
impoeni¬
tentia?
Et
vbi
nullum
erratum
erat,
qui
locus
poenitentiae
ibi
fuit?
An
ad
te
Theologum
poenitentiarium
accedere,
culpamque
tui
laesi
deprecari
debuerant?
Imo
si
mansisses
Theologus,
forte
hoc
fa¬
ciendum
fuerat.
Ad
apostatam
accede¬
re
formidarunt.
Indignus
enim
Christo
es,
vt
qui
semel
manu
ad
aratrum
Eccle¬
siae
posita,
respexisti
non
modo,
sed
&
professionem
abiecisti.
Itaque
te
audire
non
potuerunt.
Argu¬
Paracelsici
non
dispu¬
tant
sed
in¬
sane
conui¬
tiantur.