230
ANDREAE
LIBAVII
D.
Sed
si
lector
te
intus
&
in
cute
nouerit,
contrarium
fentiet.
Qui
enim
sint
veri
me¬
dici,
&
chymici
fimul;
qui
etiam
philoso¬
phi;
luce
meridiana
clarius
est;
nempe
illi
ipsi
quos
tu
oppugnas,
&
virulento
cala¬
mo
perstringere
conaris.
Illa
autem
tua
liberalitas
maledicendo
in
feruilem
plane
dementiam,
separato
impuro
a
puro
de¬
generauit,
ne
quid
tibi
ne
somnies
quidem
de
vlla
ingenuitate.
Adhuc
praefatio.
Proaemium
pugnae
&
praeludium
acce¬
pistis,
Neoparacelso
dignum.
Quid
de
pugna
speratis?
Exponitur
primum
accu¬
sationis
formula
cuius
haec
sunt
capita.
Paracelsistae
adhibent
ad
aegros
curandos
imparia
viribus
medicamenta
absque
iu¬
dicio,
sed
temeraria
confidentia.
Para¬
celsistae
nihil
nisi
mera
venena
apparant,
&
vsurpant.
Inde
confectaria
sunt;
aegro¬
tantium
quidem
leuamen
subitum;
at
statim,
in
exitium
eiusdem
mutatio;
vn¬
de
porro
coercendi
sint
autoritate
Magi¬
stratus.
Haec
nouimus
olim
ipsis
ab
Erasto
ob¬
iecta
esse,
quo
tempore
primum
paracel¬
sica
disciplina
innotescente,
plurimi
sto¬
lidi
existebant,
qui
facili
compendio
&
ad
medicinae
&
auri
sacraria
peruenire
posse
sibi
persuasum
habebant.
Vt
ita¬
que
fieri
folet
in
re
incomperta
&
te¬
merita¬
Apologiae
ex¬
ordium.
Capita
ac¬
cusationis
Paracelsi¬
starum:
Initio
Para¬
celsicae
[sic]
do¬
ctrinae
plu¬
res
imposto¬
res
&
cre¬
duli
Erastum
acrius
sti¬
mularunt.