300
ANDREAE
LIBAVII
D.
tibi
eueniat
a
nobis,
quod
risoribus
olim
a
Diogene.
Tua
sancta
nolumus,
ne
for¬
tassis
pro
quinta
essentia
nobis
reponas
quisquilias,
&
scybala,
&
reuera
ostendas
tum
hoc,
tum
caninis
morsibus
te
illud
es¬
se,
quod
nos
vocas.
Si
placet,
audi
quaeso
quid
nostri
scholastici
ex
impudentia
tua
colligant.
Putant
enim
cum
tua
sancta
sint
spurca
&
immunda,
nos
canes
non
vocari
posse;
sedae
potius,
vt
in
quo
purum
ab
im¬
puro
nondum
sit
separatum,
quique
à
Deo
non
sis
habitus
dignus,
vt
ad
notitiam
ve¬
ram
naturae
admittereris.
Eadem
rabie
nos
appellas
porcos.
Deo
gratia,
qui
su¬
mus
id
quod
sumus.
Si
non
insanires,
ho¬
mines
agnosceres.
Tuam
autem
[GR]κακοζηλί¬
ἀν[/GR]
merito
explodunt
pueri.
Non
sunt
tan¬
ti
tua
portenta,
vt
cum
margaritis
&
san¬
cto
contendant.
Non
sumus
digni
diui¬
norum
beneficiorum:
scimus;
&
depreca¬
mur
culpam
siducia
filij
DEI.
At
tu
cum
tuis
eo
longius
a
DEO
ad
tartara
seu
an¬
trum
inuidiae
conceditis,
quo,
si
prodesse
potestis,
id
facitis
minus.
Nobis
roganti¬
bus
DEVS
non
serpentem
pro
pisce,
vt
vos
soletis,
dedit,
nec
lapidem
pro
pane;
sed
notitiae
sufficientis
ad
hanc
vitam,
quin
&
ad
alteram,
Darori
Opt.
Max.
sit
gloria,
copiam
largitus
est
non
vilipendendam.
Hoc
talento
vtemur,
&
tibi,
vbi
tuum
de¬
foderis
Sancta
Pa¬
racelsi
ve¬
rius
sunt
pro¬
fana.
Inepta
abu¬
sio
&
imi¬
tatio
diuinae
sententiae.
De
indigni¬
tate
nostra.
Paracelsici
vere
dant
serpentem
pro
pisce
cum
au¬
rum
vitae
ex
hydrargyro
temere
prae¬
bent.