302
ANDREAE
LIBAVII
D.
Ad
secundum
paralogismum
responde¬
mus
quod
Hippocrates
supra:
Nempe
et¬
iam
illum
sanari
posse,
qui
in
sanationem
fortuito,
vel
sine
medico
inciderit.
Item
quod
Bruno
Seidelius;
qui
ait
multa
qui¬
dem
a
Paracelsicis
iactari,
sed
nullo
nisi
ipsis
autoribus.
Itaque
effecerint
sane
stu¬
penda;
nobis
ex
effectu
illo
solo,
multo
minus
medici
erunt,
quam
grex
antichri¬
sti
vera
Ecclesia
ex
mendacibus
signis,
&
quia
dicunt
Domine,
Domine,
&c.
Vide¬
tur
autem
ipse
Neoparacelsus
suas
curas
fortunae
prostituere,
quia
non
indicat
quam
scienter
curauerit;
dicitque
praeter
SPEM,
sanatos
morbos.
Spes
hoc
modo
vsurpata,
solet
excludere
e
scientiam,
eius¬
que
defectum
arguere
&
fiduciam.
Videat
ergo
an
forte
sanauerit.
Dum
ait:
Qui
ab
aliis
pro
incurabilibus
habiti
sunt,
sibi
suisque
mirifice
placet;
&
Bodensteinium
aliosque
ad
viuum
exprimit,
qui
versicu¬
lum
Ouidianum
mutarunt,
dicentes.
Tollere
nodosam
didicit
medicina
podagram;
pro
NESCIT.
Sed
istud,
incurabile
haberi,
multis
no¬
minibus
aequiuocum
est,
de
quo
Bruno¬
nis
Seidelij
liber
in
studiosorum
manibus
de¬
bet
esse.
Cogimur
saepe
de
morbis
pronun¬
ciare,
quod
sint
incurabiles,
ob
defectum
medicinarum,
paupertatem,
incontinentiam
aegroti,
Si
sanant
Pa¬
racelsici,
non
est
conse¬
quens
id
fie¬
ri
medice.
Paracèlsici
suarum
lau¬
dum
praeco¬
nes,
licet
ali¬
quando
&
plebem
ad¬
uocent.
Me¬
dici
artificis
iudicium
fu¬
giunt
cane¬
peius
&
an¬
gue.
Incurabile
aequiuocum.