ANTIGRAMANIA.
305
tibus,
vt
vocantur,
vel
tota
substantia
nos
immutant
laeduntque.
Sed
quid
multis?
Neoparacelsum
&
coqui
&
vnguentarij
seu
chirurgi
promptissime
refutabunt.
Tu¬
to
is
sanat,
qui
prudenter
adhibet
medici¬
nas,
&
sine
iactura
virium
aut
noua
laesio¬
ne
percurat
morbum;
quanquam
vsurpet
interdum
amariora.
Non
enim
in
faucibus
&
palato
est
iucunditas,
sed
in
amolitione
periculi
cum
minima
molestia,
licet
&
gu¬
stui
&
oculis
non
raro
consulamus,
si
qui
deprehenduntur
delicati;
vt
nostrae
offici¬
nae
testantur.
Interdum
tamen
sanationes
occurrunt
minùs
tutae;
vt
in
acutis,
&
ex¬
tremis,
vbi
saepe
minore
damno
redimen¬
dum
est
majus.
Sed
ad
assumtum.
Falsum
id
esse
supra
ostendimus:
cum
ne
Paracelsistae
quidem
vtantur
essentiis
meris,
&
viribus
abditis.
Et
quomodo
audet
Neoparacelsus
istud
scribere,
cum
sal
veneris,
quem
ipse
a
se
confectum
propinat,
&
crassum
quid
cor¬
pulentumque
sit,
&
mordaciter
infestet,
quin
&
astringat
linguam
&
fauces,
&
nihil
nisi
vitriolum
cum
aerugine
sapiat?
Eaene
vires
sunt
abditae?
An
vero
nulla
vis
cura¬
tiua
in
illis
manifestis
inest?
Dicat
etiam
nobis,
Natura
ipsa
dum
cibum
conficit,
an
non
imitetur
Spagirium?
Imo,
inquiet,
imitatur
Spagirus
ipsam
multo
solertius
per¬
V
Tuto
sanans.
Iucunda
cura
non
in
faucibus.
Non
omnis
cura
sine
pe¬
riculo.
Sal
veneris
non
est
iucun¬
da
medici¬
na
absque
corrigente,
nec
abditas
solum
habet
vires.
Natura
Spa¬
giro
soler¬
tior.