314
ANDREAE
LIBAVII
D.
rum
aurificum
praesertim
Democriti
com¬
mentis,
&
multum
in
ore
est
[GR]χρυσοποιοῖς[/GR]
Pa¬
racelsicis;
at
nondum
inuenerunt
omnes,
quae
sit
illa
natura,
quae
gaudeat
naturi;
eam
conseruet,
amplificet,
generet.
Si
tam
peritus
est
Neoparacelsus
in
essata
anato¬
mia,
expediat
nobis
illam
artem,
&
speci¬
men
edat.
Illa
natura
&
anatomia
essata
male
defendit
Kellaeum,
Marbisium,
&
a¬
lios
pene
innumeros.
Credo
&
hoc
quod
pręsertim
Neoparacelsus
olim
Theologus,
nouerit
pro
pane
non
dandum
lapidem
filiis.
At
ipse
aeruginem
&
vitriolum
dat
pro
sale.
Protestatio
est
facto
contraria,
inquiunt
iureconsulti.
Ego
mihi
illam
familiaritatem
salis
paracelsici
non
optem.
Dicunt
Paracelsi¬
ci
in
cupro
esse
epar
essatum.
Eo
ergo
vtun¬
tur
in
hydrope,
&
omnibus
epatis
vitiis.
At
si
est
cum
eo
familiaritas;
a
ventriculo&
omni¬
bus
aliis
dissentiet,
sicut
essentia
cupri
ab
es¬
sentia
Mercurij,
auri,
argenti,
aceti,
&c.
Vae
ergo
meo
ventriculo
antequam
ad
epar
pe¬
netret.
Nec
potest
dicere,
quod
aliis
parti¬
bus
non
noceat,
quia
&
reliquae
non
noceant
epati.
At
inquam
illę
reguntur
vno
principio
omnibus
communi,
suntque
internae
naturae.
Si
sal
ille
ad
naturam
vniuersam
hominis
pri¬
us
fuerit
adductus,
tunc
credam
quod
&
pro¬
pria
natura
iuuet
epar,
&
nihil
noceat
re¬
liquis.
Illud
autem
non
fit
in
officina
Vul¬
cania,
Multi
Para¬
celsi
nomen
vsurpant,
cum
suo
quo¬
dam
experi¬
mento
sciunt
quouismodo
facere
vitrum
antimonij.
In
arte
au¬
rea
nullus
est
Paracelsic.
[sic]
Cuprum
di¬
citur
epati
consentire.
De
hoc
etiam
infra.