396
ANDREAE
LIBAVII
D.
gue,
quod
incendi
possit
&
in
tenuissimam
sulphuris
substantiam
verti.
Si
hoc
verum
est,
&
non
tantum
simile
curatur
simili;
sed
&
nutritur,
separatur
autem
cibi
sul¬
phur
ad
intestina,
vnde
excernitur:
quo¬
modo
tum
medicamenta
tum
nutrimen¬
ta
ad
balsamum
reliqui
corporis
perueni¬
unt?
&
licet
dicat
nullum
istorum
prin¬
cipiorum
per
se
purum
esse,
sed
adhuc
con¬
positum
ita,
vt
in
sulphure
sint
sal
&
mer¬
curius,
sulphure
excellente:
naturae
tamen
appetitum
&
finem,
peruertit.
Magis
e¬
nim
debebat
id
appetere,
in
quo
sulphur
&
balsamus
erat
magis.
Et
quae
ratio
sit
sulphur
potius
in
mercurio
&
sale
perduci
ad
epar,
quam
in
sulphure?
Mentitur
au¬
tem
quod
ventriculus
separet
feces
a
chy¬
mo,
vt
patet
anatomicis.
Sed
ita
delirent
necesse
est,
qui
spretis
principiis
veris
ho¬
minem
extra
hominem
quaerunt,
eiusque
membra
in
officina
liquatoria,
in
minera¬
libus,
&c.
inspiciunt.
Inter
morbos
Paracelsum
celebrare
ENS
veneni
inter
caetera
fere
pro
nobilis¬
simo
contendit.
Esto
istud
Paracelsicum,
quanquam
non
ignoremus
istum
[GR]χενόδο¬
ξον[/GR]
in
libro
de
Tartaro
omnes
morbos
ex
hoc
deduxisse.
Nobilitatem
illius
entis
mihi
non
praedicauerit.
Fortassis
totus
Pa¬
racelsus
ex
eo
ente
fuit;
quia
scribitur
mo¬
narcha
Paracelsi¬
corum
deli¬
ria.
De
ente
ve¬
neni.