ANTIGRAMANIA.
397
narcha
philosophiae,
&
ex
duabus
genti¬
bus
nobilibus
natus
fuisse.
Et
consenta¬
neum
id
ferme
est.
Nam
qualis
caussa,
ta¬
lis
effectus.
Virulenta
conuitia
tale
ens
de¬
cebant.
Cum
etiam
omnes
Paracelsici
sibi
arrogent
nobilitatem,
&
insigniter
sint
maledici,
ex
eodem
ouo
fors
sunt
progna¬
ti:
Sed
quaeso
Neoparacelse,
si
aliquis
morbus
in
corpore
est,
qui
vocatur
ens
veneni,
&
vos
curatis
similia
similibus,
num
dabitis
venenum,
vt
quis
ictus
à
scor¬
pione
conualescat?
non
equidem
dices.
sed
simile
membro,
contrarium
vero
ve¬
neno.
Cur
ergo
supra
detestabaris
axioma
medicum
[GR]περὶ
ἐναντίων[/GR]?
sed
&
si
veneni
aliquod
ens
est
in
paruo
mundo;
seu
per
se,
seu
ex
accidente;
an
non
id
prius
est
in
ma¬
gno?
Si
quaedam
essentia
(quae
idem
est
quod
ens)
venenum
est;
cur
dicuntur
sal¬
tem
feces
&
corpora
adhaerentia
essentiis
esse
venena?
Verum
quidem
est
aliqua
to¬
tis
naturis
nobis
esse
inimica.
Vnde
non
ad
conseruandos
nos,
sed
alios
vsus
sunt
data.
At
Neoparacelso
[GR]ἀκατάληπτόντι[/GR]
ea
res
est,
ne
essentias
cudendo
aliquando
procreent
venena.
De
ente
veneni
dicit
aliquid
ol.
fecisse
Galenicos.
Vox
ipsa
ex
tartaro
cum
Paracelso
in
medicinam
ir¬
nepsit.
Rem
quod
attinet,
sciunt
nostri,
malo
vlu
tam
cibos
nocere,
quam
phar¬
maca;
Si
essentiae
aliquae
sunt
venena,
non
sola
adhae¬
rentia
illis
venena
e¬
runt.