404
ANDREAE
LIBAVII
D.
sica,
quae
nuper
admodum
ceperunt
colligi
&
vulgari,
autore
ipso
viuente
nulli
de
suis
quid
impertiente.
Itaque
tua
doctrina
non
est
prisca,
sed
nondum
tot
habet
annos,
quot
tu.
At
Damascenus
prisca
vocat
re¬
spiciens
ad
suam
ętatem
&
secula
antiqua:
à
quib.
quid
repetere
potes
non
Hippocra¬
ticum
&
Galenicum?
putidum
enim
il¬
lud
nugamentum
de
patribus,
qui
benefi¬
cio
artis
Paracelsicae
&
lapidis
Philosophi¬
ci
tam
multa
secula
incolumes
durauerint,
nullo
ne
somnio
quidem
probare
potestis.
Non
est
contentus
Damascenus
naturae
bonitate,
&
lectione
priscorum
sedula
ad
amussim;
adiicit
viui
praeceptoris
vocem.
Hic
te
interrogamus
primum,
ad
quam
amussim
tu
excutere
soleas
prisca
scripta?
Ad
anatomiae
essatae
dices.
At
illam
cer¬
tum
est
ignorasse
Damascenum.
Quan¬
quam
enim
Arabs
fuit,
verae
Chymiae
po¬
tuit
conscius
fuisse;
Essatae
tuae
non
potuit,
quae
cum
Paracelso
nata
vix
est.
Et
vete¬
rum
scripta
eam
non
habere
palam
est.
Tu
excutis
ea
verbere
liuoris
&
corrupte¬
lae
malitiosae,
&
imperitissimae
stupidissi¬
maeque
impudentiae.
Haec
tua
amussis
est.
Deinde
expone
nobis
a
quo
viuo
praece¬
ptore
medico
didicisti
medicinam?
in
qua
Academia
vel
vnicum
aphorismum
a
me¬
dico
audiuisti?
A
tempore
apostasiae
in
me¬
dicos
Paracelsus
inuidus.
Prisca
quae.
Patres
bene¬
ficio
artis
Pa¬
racelsicae
non
vixerunt.
Essata
ana¬
tomia
som¬
nium
est
Pa¬
racelsicum.
Paracelsici
plaerique
spon¬
te
nascuntur
vt
mures
Ae¬
gyptii
et
ra¬
xae,
&c.