LIBER
I.
25
tempore
causae
cum
suis
iunguntur
effectibus.
Hęc
coniunctio
in
prima
effectuum
serie
tam
diu¬
durat,
dum
opus
absolutum
sit:
Dicimus
itaque
mundum
(quod
eum
ad
hos
effectus
omnino
re¬
ferri
fatendum
sit)
non
fieri,
sed
factum
esse.
Per¬
fecta
namque
substantia
est,
&
suum
finem
suis
actionibus
iam
dudum
est
consequuta.
Cum
ita¬
que
mundus
non
amplius
fiat,
suum
esse
non
ac¬
cipit
ab
alio:
Quamobrem
si
fuerit
ab
aeterno
mundus
vt
nunc,
est
nunquam
certè
ab
alio
suum
esse
accepit.
Dicant
igitur
Aristotelici,
quomodo
Deus
mundi
sit
causa,
si
mundus
ab
eo
suum
esse
nunquam
accepit:
sin
autem
accepisse
fateantur,
id
certè
non
fuit
ab
aeterno:
Nam
quae
sunt
ab
ae¬
terno,
in
aeternum
sunt
necessariò:
&
quae
finem
habent
principium
habuerunt
necessariò:
Mun¬
dus
itaque
cum
à
Deo
fieri
desierit,
ab
eodem
quo¬
que
fieri
coepit,
atque
adeo
non
ab
aeterno,
sed
in
tempore
factus
est.
Idem.
Mundi
finis
est
rerum
vicissitudo:
Hunc
mun¬
dus
hominibus
etiam
non
existentibus
consequi
posset.
Imperfectus
tamen
hic
finis
est,
non
quòd
imperfectam
arguat
substantiam,
sed
quòd
aliun¬
de
quàm
à
mundo
perfici
debeat.
Vt
enim
genus
humanum
in
certam
multitudinem
propagetur,
rerum
vicissitudo
est
ordinata.
Cum
itaque
mun¬
dus
rerum
vicissitudinem
iam
dudum
nactus
sit,
perfectam
&
absolutam
substantiam
esse
conse¬
quitur:
supra
tamen
mundum
diximus
suum
fi¬
nem
nondum
assequutum
esse:
verùm
id
de
alio
fine
intelligi
debere
docuimus,
qui
rerum
vicissi¬
tudines
perficit,
hominum
videlicet
procreatio¬
ne.
Idem.
b
5