LIBER
II.
41
illaesae,
&
frequentior
appetitus.
Quibus
vtique
signis
docetur,
nequaquam
naturalem
fuisse
mor¬
bum.
At
verò
non
ob
id
existi
manerim
esse
men¬
dacium,
quod
hic
de
Duffo
scribitur:
diabolus
enim
morbos
complures
inferre
potest,
quorum
nobis
incomperta
est
ratio.
Potest
autem
quod
subtilis
existens,
facilè
corporis
partes
vniuersas
peruadat,
quas
constringat,
diuellat,
aut
aliter
excruciet:
viscerum
quoque
actiones
ad
vitam
sustentandam
necessarias
inhibere
potest,
vt
pau¬
lò
pòst
de
magorum
incantatione
dicetur.
Quin
&
terro
halitu,
variisque
venenis
nobis
incogni¬
tis
pulmones,
aliàs
ve
corporis
partes
inficere
po¬
test,
vnde
morbi
praeter
naturalem
modum
exo¬
riuntur.
Sed
corporis
tamen
corruptionem
indu¬
cere
nequit,
nisi
mediante
natura:
cùm
enim
gla¬
dio
vita
abrumpitur,
mors
haec
propriè
corru¬
ptio
non
est,
sed
tum
modo,
cùm
corpus
emor¬
tuum
in
aliam
conuertitur
substantiam,
aut
com¬
putrescit.
Caeterùm
id
etiam
à
nonnullis
in
du¬
bium
vocatur,
an
daemones
morbos,
quos
ipsi
non
intulerunt,
curare
possint:
hoc
negant
aliqui,
nul¬
lis
tamen
rationibus,
aut
certè
leuissimis.
Ad
hanc
rem
confirmandam
hoc
argumentum
non¬
nonnihil
ponderis
habere
poterat,
quòd
morbo¬
rum
remedia
causis
eorundem
oporteat
esse
con¬
traria:
nec
curari
possint
naturaliter,
quae
causas
habent
praeternaturales:
vt
eadem
ratione
con¬
uinci
posse
videatur,
morbos
qui
naturalibus
ex
causis
orti
sunt,
saltem
mediis
discuti
posse
natu¬
ralibus.
Vtvt
tamen
philosophemur,
id
quotidia¬
na
docet
experientia,
nonnullos
esse
medicos,
qui
magicis
artibus,
magno
multorum
stupore
c
5