LIBER
VI.
347
thium,
aut
arthemisiam,
arbrotaniumve
per
am¬
bitum
plantaueris,
vel
in
angulis
commodè
dis¬
posueris.
Qui
si
alicubi
versari
fuerint
assueri,
suf¬
fitu
radicis
lilij,
aut
cornu
cerui,
vel
vngulę
capri¬
nae
actutum
abigi
tradit.
Palladius
omni
austeri¬
tate
eosdem
fugari,
nocentesque
spiritus,
graueo¬
lentis
fumi
innocentia
exagitari
scribit.
Demo¬
critus
mori
penitus
affirmat,
si
quercina
folia
su¬
periniiciantur,
aut
si
quis
ieiunus
in
illorum
os
expuerit.
Apuleius
arundine
semel
duntaxat
per¬
cussos
obstupescere
contendit:
saepius
verò
robo¬
rari.
Tarentinus
Graecae
agricolationis
peritus,
cum
à
serpente
affici
posse
negat,
qui
succo
ra¬
phani
oblitus
fuerit,
aut
raphanum
ipsum
gusta¬
uerit.
Quod
Athenaeus
&
Galenus
cum
plerisque
aliis
malo
medico
seu
citrio
ascribunt,
&
pulcher¬
rima
historia
confirmant.
Sed
serpenticidam
Flo¬
rentinum
rursus
audire
molestum
non
erit.
Ser¬
pentes
(inquit)
nunquam
accedent,
vbi
cerui
a¬
deps
iacuerit:
aut
centaureae
radix,
aut
gagates
la¬
pis,
aut
aquilae,
vel
milui
stercus:
fugabiturque
o¬
mne
reptile,
si
nigellam,
pyrethrum,
galbanum,
cerui
cornu,
hyssopum,
sulphur,
peucedanum,
&
caprarum
vngulas
miscueris,
deinde
triueris,
&
acetum
acerrimum
fuderis:
compositisque
ex
ea
miscellanea
sphoerulis,
fumum
ac
vaporem
exci¬
taueris.
Nam
diffuso
per
aerem
rerum
istarum
ni¬
dore,
reptile
quoduis,
ac
si
flagello
ageretur,
pro¬
cul
fugere,
vel
expirare
animaduertes.
Quidam
prodiderunt
punicae
ramum
venenata
omnia,
ne¬
dum
serpentes,
fugare.
Quapropter
stragulis
con¬
sultò
imponi
solet
iis
aedibus,
in
quibus
versari
solent
serpentes,
&
venenosa
quaeuis
animalcula.