LIBER
V.
349
foeniculum:
sicuti
bisontes
saluiam,
&
viperae
eru¬
cam.
Omnium
pessimè,
&
infensissimè
auersan¬
tur
ac
oderunt
fraxinum:
adeò
vt
ne
matutinas
quidem
occidentalésve
vmbras
eius,
quàm
sunt
longissimae,
attingant,
sed
procul
fugiant.
Quin¬
experti
prodimus,
inquit
Plinius,
quod
si
gyro
ex
fraxinea
fronde
claudantur
ignis
&
serpens,
in
i¬
gnem
potius,
quam
fraxinum
statim
fugiet
ille:
mira
naturae
benignitate,
quae
prius
quam
serpentes
pro¬
deant,
sicuti
florere
fraxinum
permittit,
ita
ante
conditos
folia
nequaquam
deponere
sinit.
Virgi¬
lius
omnis
eruditionis
parens,
cedro
vel
galbano
incensis
illos
persequitur,
&
exagitat.
"Disce
(inquit)
&
odoratam
stabulis
incendere
cedrum,
Galbaneoque
agitare
graues
nidore
chelydros."
Haec
Mizaldus
ex
Priscis
suprà
nominatis.
Ad
serpentes
stupefaciendos
Aristolochia
rotunda
cum
campestri
rana
dili¬
genter
trita,
addita
attramenti
scriptorij
parte
ali¬
qua,
facit
vt
serpentes
ceu
mortui
illicò
subsistant,
&
haereant,
si
ex
illa
miscellanea
aliquid
scribatur,
&
coram
illis
proiiciatur.
Autor
Albertus.
Serpentes
vt
absque
periculo
tractari
possint.
Succus
raphani,
perunctis
eo
manibus
diligen¬
ter,
facit,
vt
tutus
tractare
possis
serpentes.
Car¬
danus
ex
Tarantino.
Ad
ictum,
seu
morsum
serpentum.
Si
à
serpente
quispiam
demorsus
fuerit,
nisi
fe¬
bricitet,
bibat
succum
è
foliis
fraxini,
vino
albo
generoso
exceptum:
folisque
ipsis
tegat
morsum: