LIBER
IX.
407
ius
imum
summo
patentius
sit,
vt
laxius
radices
vagentur,
ac
minus
frigoris
hyeme,
minusque
aesta¬
te
calidi
vaporis
per
os
angustum
penetret.
Gene¬
ratim
autem
sic
arbusculas,
&
arbores
dispones,
ne
imbecilla
à
valentiore
prematur:
quia
nec
viribus,
nec
magnitudine
par
esse
potest,
imparique
tempo¬
ris
spatio
adolescit.
Porro
summè
cauendum
est,
ne
post
rigidas
tempestates,
&
violentas
coeli
iniu¬
rias,
arbores
ferro
vulneres,
vel
amputes:
praeser¬
tim
quae
fructiferae
sunt.
Cauendum
praeterea,
ne
vna
arbor
alterius
stillicidium
quatiente
vento
ex¬
cipiat:
praesertim
si
diuersae
suerint
genere.
Ad¬
haec
ne
aestate
radices
contra
Solem
nudentur,
aut
ab
eo
feriantur:
&
ne
hominis
manu
cacumina
du¬
riter
tractentur:
aut
à
pecoribus
praerodantur:
nam
in
posterum
capere
incrementum
nequeunt,
maxi¬
mè
si
tenellae
fuerint.
Arbusculae
omnes
prius
quam
transferantur,
rubrica
sunt
notandę:
vt
cum
ponen¬
tur,
easdem
coeli
partes
aspiciant,
quas
in
suo
se¬
minario
videbant:
alioquin
frigore,
vel
calore
la¬
borabunt
ab
his
partibus,
quas
praeter
consueru¬
dinem
sub
alio
tractu
expositas
habuerint.
Erit
er¬
go
plaga
coeli
in
transsatis
similis
retinenda,
ne
a¬
quiloniae
partes
meridianis
oppositae
Solibus
fin¬
dantur:
aut
algeant
meridianae
aquilonibus
obuer¬
sae.
Plerique
arborem
nec
minorem
bima,
nec
maiorem
trima
transferri
praecipiunt,
censentque
non
negligen¬
dum
ne
radices
mora
inarescant:
néve
à
septentrio¬
nibus,
aut
ab
ea
parte
coeli
vsque
ad
exortum
bruma¬
lem,
vento
flante,
effodiantur
arbores:
aut
ijs
ven¬
tis
radices
exponantur:
nam
ita
emoriuntur,
igna¬
ris
causę
agricolis.
Proderit
etiam
quam
plurimùm
ter¬
rae
in
qua
vixerint
arbores,
radicibus
cohęrere:
ac
C
4