LIBER
XI.
639
no.
Ea
res
sic
se
habet:
Lapis
extenditur
super
planum
ligneum,
melius
super
lapideum
eleua¬
tur
ab
altero
capite,
sic
vt
solum
sustineatur,
nulla
vi
adhibita,
inde
pugno
elata
percutitur,
quo
ictu
alliditur
simul
plano,
&
in
multa
frusta¬
frangitur.
Quod
si
celerius
feriat
pugnus,
aut
serius,
quàm
extremam
lapidis
tabulam
tetige¬
rit,
irrita
euadit
percussio,
nec
frangitur.
Ita
etiam
leui
ictu
lateres
fregimus.
Cum
enim
ex¬
tremum
simul
cum
vi
ictus
tabulae
illisum
fue¬
rit,
pondus
iungitur
cum
impetu,
&
sit
non
se¬
cus,
ac
malleo
ictu
vehementi
percuteretur.
Sed
iam
placet
hoc
demonstrare.
Sit
pla¬
num
A
B,
lapis
in
eo
erectus
C
D,
im¬
pellaturque
adeò
violenter
hic
super
A
B,
vt
aer,
qui
est
medio
è
directoque
pro
sub
E,
dilabi
nequeat.
Omnis
enim
motus
tem¬
pore
indiget.
Cum
igitur
non
dilabitur,
necessa¬
riò
lapidem
franget:
quia
duo
corpora
penetrare
se
non
possunt,
nisi
quod
solidum
est
scinda¬
tur.
Manifestum
igitur
ex
hoc,
quod
quanto
la¬
pis
latior
fuerit,
&
planum
vtriusque
aequale,
&
quanto
magis
lapidem
eleuamus,
&
cele¬
rius
erit
ictus,
eò
facilius
frangetur.
Vidimus
autem,
qui
super
fune
positum
frangerent.
Car¬
danus.
Vt
lapides
quiuis
mollescant.
Lapides
quiuis
facilè
mollescant,
si
illos
in
san¬
guine
calido
bouis,
&
pinguedine
veruecis,
cum
forti
aceto
pernoctare
dimiseris.
Mizaldus,
image8