66
LVCIANI
CHARON,
conscriberem,
non
de
nihilo
tua
dominatio
mihi
occurrit,
quam
non
me
fugit
literatissimorum
uirorum
esse
amantissimam,
&
qui
ad
bonos
mores
&
ad
humanae
uitae
instituta
spectant,
eos
sermones
cum
summa
auiditate
&
legere
&
audire
solere.
Hunc
igitur
dialogum,
quem
tuo
dedicaui
obsequio,
uti
qua
me
soles,
ea
cum
benignitate
suscipias
rogo,
quem
quidem
cum
legeris,
nimirum
&
proculdubio
lętaberis.
Sed
opus
est
attentione,
quoniam
Mercurius
iam
loquitur
cum
Charonte.
DIALOGI
ARGVMENTVM.
DAEMON
ille
nomine
Charon,
qui
(ut
poëtae
aiunt)
per
Acheronta
flumen
animas
mortuorum
transfert
ad
infe¬
ros,
cupiens
res
hominum
atque
actus
cognoscere,
exorata
à
Plu¬
tone
unius
diei
uenia,
uiuentium
regionem
ascendit,
atque
in
pri¬
mis
cum
uidisset
quendam
ab
amico
uocatum
ad
coenam,
seque
itu¬
rum
illi
pollicitum,
repentino
imbricis
ictu
humi
mortuum
ce¬
cidisse,
uehementer
adrisit.
Ei
ridenti
Mercurius
louis
iussu,
ex
negocio
missus
obuiat,
suique
risus
causam
rogat,
sic
inqui¬
ens,
Quid
rides
o
Charon?
LVCIANI
CHA¬
RON,
ALAMANO
RHINVCCINO
FLO¬
RENTINO
INTERPRETE.
Interloquutores,
Mercurius
&
Charon.
MERCVR.
QVid
rides
o
Charon?
&
quid
apud
superos
relicta
cymba
uenisti,
qui
non
sis
solitus
intueri
lucem?
CHA.
Ego
quidem
o
Mercu¬
ri,
iam
diu
optaui
res
hominum
actusque
co¬
gnoscere,
&
uidere.
qui
quum
è
uita
dece¬
dunt,
tanto
cum
dolore
moerent.
nam
sine
lachry¬
mis
atque
moerore
apud
nos
nauigat
nemo.
Itaque
à
Plutone
exorata
uenia
unius
dumtaxat
diei,
ceu
Thessalus
ille
adole¬
scens,
omisso
paululum
officio
nauigandi,
hanc
lucem
ascendi.
Qua
in
re
hunc
tuum
occursum
duco
mihi
commodissimum,
nam
cum
res
humanas
probè
teneas,
eas
mihi
ut
ostendas
uelim.
MER.
Non