THESAVRVS.
149
De
Antimonio
praeparato,
eiusque
vsu,
sic
quidam
alius
doctus
ad
Gesnerum
scribit.
Mit¬
to
hic
tibi
vel
minimum
frustulum
stibij
prae¬
parati,
prout
D.
Matthiolus
super
Dioscori¬
dem
docet,
cuius
insignes
enumerat
vires,
de
quibus
si
certo
constaret,
quis
obsecro
me
foe¬
licior
esset?
qui
hoc
pharmaco
à
diuturno
il¬
lo
meo
&
saeuo
morbo
liberari
possem,
vt
ibidem
historiam
cuiusdam
flatuosi
ita
cura¬
ti,
recitat.
Puluerem
huius
ego
hactenus
plus
quam
viginti
varijs
aegrotis
exhibui,
in
qui¬
bus
omnibus,
primo
quidem
vomitum,
de¬
inde
verò
aluum,
satis
copiosè
&
haud
incle¬
menter
etiam
(sicut
Matthiolus
eo
in
loco
asserit)
concitauit.
At
quamuis
quidam
ex
ijs
postea
melius
habuerunt,
nullus
tamen
o¬
mnino
à
morbo
liber
euasit.
Ideò
num
saepius
fortassis
exhibendum
sit,
iam
ambigo.
No¬
biles
nostri
valde
commendant,
cum
in
tam
parua
quantitate
sumptum,
tam
egregias
in
euacuando
exerat
vires.
Soleo
cum
suauissi¬
mis
conseruis
succisque
hoc
venenum
permi¬
scere,
ita
vt
sine
omni
nausea,
facilè
id
deuo¬
rare
queant.
Ego
ipse
quoque
tandem
vsus
sum,
duobus
tantum
granis,
cum
aliâs
tria
exhibeam,
&
certè
sine
aliqua
ferè
molestia:
primo
vl¬
tra
semilibram
porraceae
bilis,
cum
tenacissi¬
ma
pituita
euomui:
postea
nouies
satis
co¬
piosè
egessi,
at
morbus
inde
nihil
remisit,
imò
deterius
aliquor
postea,
diebus
habui
quod
mihi
hypochondriaca
melancholia
af¬
T
5