DE
VNIONE
TERNARII
123
mum
ad
imaginem
&
similitudinem
suam,
ut
ipsi
Deo
foret
ad
gloriam,
&
immortalis
esset,
non
anxius,
nullius
indigus,
semper
in
Deo
gaudens,
terrenis
passionibus
non
sub¬
iectus.
Verùm
quia
munus
tantùm
non
a¬
gnouit,
uilifecit:
attamen
cognouit
quòd
per¬
fectus
esset
factus
&
sapiens,
at
in
ea
cogni¬
tione
minimè
permansit.
Consideremus
er¬
go
quantum
agnitio
boni,
quantumque
mali,
muneris
huius
&
uerbi
Dei
uilipendium
at¬
tulerit,
cùm
ex
immortali
perpetuò
moribun¬
dum
reddiderit.
Nam
qui
moritur,
in
aeter¬
num
&
semper
in
agone
mortis
degit,
&
nun¬
quam
desinit
mori.
Hinc
fit
ut
perpetua
di¬
catur
illa
mors,
ueluti
uita
dicitur
aeterna,
qua
Deo
uiuemus
in
aeternum,
&
nunquam
sinemus
uiuere.
Cùm
igitur
primua
parens
unà
secum
nos
omnes
Deo
rebelles
reddi¬
disset,
ac
inimicos,
misericordia
motus
O¬
mnipotens
&
misericors
Deus
pace
inire
no¬
biscum
induratis
uoluit,
qui
pacis
est
author.
Quis
erit
lapideus
ille,
qui
cu
diuinae
bonita¬
tis
hoc
mysterium
animo
reuoluerit,
cum
inimi¬
co
suo,
licet
ab
eo
receperit
iniuria,
non
recon¬
cilietur?
Qui
tandem
fit
ut
inimicorum
neuter
in¬
ter
mortales
offendens,
uel
offensam
passus,
al¬
terum
aggredi
uelit
reconciliationis
ergo?
Cer¬
tè
non
alia
de
causa
quod
nemo
seipsum,
&
consequens
nec
Deum
Creatorem
suum,
nec,
proximam
aequi¬