DE
VNIONE
TERNARII
129
minori,
tamen
coniunguntur
licet
promi¬
scuè
magis.
Ad
praestantissimam
creaturam
veniamus
ex
vilissimo
factam,
vt
pote
homi¬
nem
quem
de
limo
terrae
creauit
Deus,
ani¬
mal
per
se
mobile,
quod
inde
mox
spiritu
ra¬
tionali
viuum
fecit:
occasione
qua
mouetur
sola,
caeteris
animantibus
irregularius
esse
quis
non
percipit?
qua
viuum
est
&
rationa¬
le
factum,
excellentius
inter
opera
Dei
nul¬
lum
esse
potest.
Ab
hoc
scilicet
homine,
quum
adhuc
in
excellentissimo
statu
foret
ante
la¬
psum,
secreuit
Deus
foeminam,
os
ab
ossibus
eius;
&
de
carne
carnem
eius,
vt
caeteris
ani¬
mantibus
firmiùs
vnirentur.
Non
dicuntur
vniri
nisi
quae
fuerint
ab
vno
semoti
priùs,
at
coniungi
tantùm.
Quum
igitur
in
seipso
non
posset,
in
altero
gignere
fuit
necesse.
Hac
de
causa
prae
caeteris
humana
generatio
reuerem
da
est,
quia
it
inter
duo,
quę
priùs
vnum
fu¬
erunt;
&
iterum
vnum
diuino
matrimonio
facti
sunt,
testante
Scriptura
S.
&
erunt
duo
in
carne
vna,
quorum
vterque
propter
alterum
relinquet
patrem
&
matrem
&
adhaerebit
alterae
suae
parti.
Non
est
enim
aliàs
existi¬
mandum,
quàm
vxoris
maritum,
&
huius
il¬
lam,
alteram
fore
corporis
partem
insepara¬
bilem.
Quum
viderimus
eos
aliter
se
geren¬
tes,
iudicabimus
illos
non
vnitos,
sed
con¬
iunctos
tantùm
esse,
non
amore
vero,
sed
vel
turpis
i